ჩარჩოების გარეშე

შეამჩნევდით ალბათ, რომ ამ ბოლო დროს არტების რაოდენობამ მკვეთრად მოიკლო, ადრე თუ თემებზე ათობით შემოდიოდა არტები, ახლა ათი არტი ერთ თემაზე უკვე მიღწევაა. ავტორების უმეტესობა თავს იმით იმართლებს, რომ ვერ ასწრებენ არტის შექმნას ერთ კვირაში, ხოლო კვირის შემდეგ კი ახალი არტი მოდის უკვე.

ასე რომ დროებით შემოგვაქვს რამოდენიმე ცვლილება:

• მიმდინარე არტის (”წყევლა”) დრო გაგრძელებულია იქეთა კვირის ბოლომდე, ასე რომ შეგიძლიათ ისევ აიღოთ ხელში კალმები, ფუნჯები, ფოტო და ვიდეოკამერები, გიტარები, როიალები, მიკროფონები და არტის შექმნის სხვა საშუალებები და განაგრძოთ კრეატივი.
• შეგიძლიათ დადოთ კრეატივი ნებისმიერ ძველ თემაზე, რომელთა ჩამონათვლის სანახავადაც შეგიძლიათ დააჭიროთ აქ, ან კატეგორიების ჩამონათვალში ნახოთ პუნქტი ”თემები”.
• შეგიძლიათ დადოთ კომბინირებული კრეავიტი – ანუ კრეატივი, რომელიც ჯდება ერთდროულად რამოდენიმე თემაში, ცხადია კონცეპტუალიზმის დაურღვევლად.

იმედია რომ ესეთი გაფართოებული წესები აღარ მოგცემთ საშუალებას იწუწუნოთ იმაზე, რომ რამეში იზღუდებით და ამიტომ ვერ ქმნით კრეატივს.

Think wider and be Creative!

ჩემი მეზობლის საყვარელი – by Michinio

ყველაზე დიდი საიდუმლო ანუ ჩემი მეზობლის საყვარელი:

ადამის “შვიდი” მცნება – By Leonard Shelby

სანამ ღმერთი ადამიანებს 10 მცნებას დაუწერდა, მანამდე ადამმა კაცებს დაუწერა 7 მცნება.

1)პატივი ეცი თავსა შენსა, მოერიდე შრომასა და სიდედრს, არა იფიქრო თავისა მოვლაზე, რამეთუ მას უშენოდაც მოუვლიან კეთილისმსურველნი შენნი.

2) შენი ფალოსია მბრძანებელი შენი, არა იყვნენ შენდა ფალოსსნი უცხონი, შენისა გარეშე.

3)არა იხელსაქმო, იჩუკენო და ღვარო თესლი შენი, მონიტორსა ზედა

4)არა იკეთო სარკე ფეხსა ზედა, არა უღო სურათნი საცვალსა მეზობლისა ქალსა, რამეეთუ დაია იგი შენი და თუ ბედია დრო მოვა, ისედაც მაირჭობ.

5)არა ცილი სწამო ვაგინასა საყვარელისასა, რამეთუ შენი ბრალია ნაყოფი სიყვარულისა თქვენისა.

6)არ ამოიღო სახელი ფალოსისა შენისა ამაოსა ზედა, საქმენი საგმირონი და ქველნი შენადვე დაიტოვე გულსა შინა.

7)მოიხსენიე დღე იგი შაბათი და წმინდა ჰყავ იგი. დაისვენე და არა იფიქრო ვაგინაზე , ეს დღე მთლიანად ქალისა კერტებს მიუძღვენი.

©ნიკა ესებუა(Leonard Shelby/Leito)

ჩარჩოს გარეშეა, აბა რა ჩემი ყლეა?

დიდი სიყვარულით და პატივისცემით ვუძღვნი, რობერტ სტურუას, რეზო ჩხეიძეს, ქეთი დოლიძეს და სხვა ღვაწლმოსილ ამხანაგებს.

მას მერე როცა, შემხვდი და ვისეირნეთ მოსკოვის ქუჩებში,
როცა, დავლიეთ ჩაი ჩემ მიერ გურიიდან ჩამოტანილი,
როცა, ვჭამეთ ხაჭაპური და ვსვით ღვინო,
როცა, ვუსმინეთ სულიკოს და მერე სოსოს,
როცა, ვილაპარაკეთ კულტურაზე და ჩვენ ძმობაზე,
როცა, ვილოცეთ ერთად და დავანთეთ სანთელი ხატთან,
როცა, ფილმებს ვუყურეთ და ვიცინეთ მოგონებებზე,
შენმა ძმისშვილმა, მომიკლა მამა! ცხინვალში,
გორში, სოხუმში, გალში, ახალგორში, ხაშურში,
თბილისში, ონში, ფოთში, კოდორში,
ტანკით გაჭყლიტა, დაბობმა და ტყვიით დაცხრილა.
ჩვენ კი კვლავ ვსხედვართ და მე მჯერა რომ ძმები ვართ!

ნაგავს ნუ დაყრით! – by Eucalipt

ანტიინდუსტიული პროზა (do not litter)

ჯერ არ იყო დაღამებული. დიდი ქუჩის პარალერული, ქვაფენილით დაგებული პატარა ქუჩები ღორის ხორცის სუნით იყო მოცული (ოღონდ ისეთით მაკდონალდსთან ჩავლისას რომ გვეცემა). სამუშაო დღე მთავრდებოდა და მენაგვეები მთელი დღის დაბინძურებულ, ფეხქვეშგათელილ, მიფურთხებულ, მიბიჩოკებულ ქალაქს ალაგებდნენ. რა არ ჰქონდა გადატანილი ამ ქალაქს, შავი ჭირიდან დაწყებული გერმანული დაბომბვებით დამთავრებული. ამ დროს რომ გაივლიდი, იფიქრებდი მთელ წარსულ უბედურებათა შედეგის ერთ დღეში აღდგენა მოუნდომებიათო.
ნელი ნაბიჯით მიუყვები და გზაზე გხვდება უკვე დაკეტილი მაღაზიები ზოგგან ძვირი, ზოგგან საშუალო ფასის სამგზავრო ჩანთებით. ტურისტული მაღაზიები, სადაც რუქები და სუვენირები იყიდება კვლავ ღიაა. ღიაა რესტორნები, ბარები, პაბები მაგრამ მთავარ ქუჩებზე ნაკებად გხვდება. ხუთშაბათი დღეა და ყველა მეტნაკლებად ფხიზელია, წარმოდგენაც არ გინდა რა მოხდება ამ ადგილას ხვალ, ზუსტად ამ დროს.

სამი ტაილანდელი ტურისტი მთელი დღით კმაყოფილი ბრუნდება (ალბათ სასტუმროში ან სავახშმოდ მიდიან) და თან გზაზე ყველაფერს იღებენ რაც შეხვდებათ. ლამაზ თუ ულამაზო შენობებს, პარკების შესასვლელებს, მანქანებს, ტურისტულ ავტობუსებსაც კი.
ქალაქი არაფერში არ იძირება, არც იძინებს, უბრალოდ სიჩუმე ისადგურებს ნელნელა. გზაზე გხვდება მთელი ღრის ნამუშევარი მიწაზე მჯდომიარე ხალხი რაიმე ჭიქის მსგავსით ხელში და დახმარებას გთხოვს. მის გვერდით მაღაზიაში ორი ლამბორჯინი დგას, არ ვიცი რომელი წლის და რომელი გამოშვება. ყველა დაღლილია, გეგონება პირამიდებს აშენებინებდნენო მთელი დღე. მხოლოდ ნაგვის გამტანი მანქანები ნარინჯისფერი alert ის შუქებით დგანან და აგრზელებენ ნაგვის გადამუშავებას. საინტერესოა სად მიაქვთ.

მეორე დღეს ქალაქში არ გადიხარ, ტოესც ვერ გადიხარ. საშინელმა ქარიშხალმა და წვიმამ ქაალქის ისტორიაში ჯერ არნახული წყალდიდობა გამოიწვია. ზემოდან რომ გადმოიხედები იქიდანაც ჩანს წყალში მოცურავე ნაგვის დიდი ნაწილები. კონკრეტულად ვერ იტყვი რა არის, იმიტომ რომ ნაგავი ნაგავია. არადა დილაა, ამდენი ნაგავი ვერ დაგროვდებოდა. სამაშველო ჯგუფები თუ რაღაც მსგავსი ტიპები უშედეგოდ ცდილობენ პირველ სართულთა დატბორვა ტუმბოებით და ათასი უბედურებით, ნაგავი კი მოდის, ნელ დინებას მოყვება.

ირკვევა რომ ქარიშხალი სწორედ ნაგავსაყრელიდან დაწყებულა, ისეთი სიმძლავრის ყოფილა რომ ნაგვის ნახევარი წამოუღია და ქალაქში წვიმასთან ერთად მოსულა. ბუნებამ დაგიბრუნა შენი ნაგავი ქალაქო!
ყველაფერს აქვს თავისი მიზეზი და თავისი შედეგი. თუ რამე ხდება ესეიგი ვიღაცის ნება ან “ნებაა”. ამიტომ დროა წარწერა “ნუ დაყრით ნაგავს” შევცვალოთ წარწერით: “ნუ შექმნი ნაგავს!”

წყევლა – by piccolina

ოჯახში დაიბადა გოგონა

ცოლ-ქმარი ბედნიერი იყო, რამდენადაც 3 ბიჭის შემდეგ, უკვე დიდი ხანია, გოგონა უნდოდათ

მაგრამ გოგონა დაიბადა ნიშნით. დაწყევლილი იყო მუცლიდანვე. ძალიან ლამაზი, ტუჩთან ხალით, ფითქინა კანით და მაღალი IQთი დაჯილდოვებული

ბავშვობაში არაფერზე ეტყობოდა, რომ დაწყევლილი იყო, რამდენიმე რთულ ოპერაციას და 8წლიდან სათვალის ტარებას თუ არ ჩავთვლით. გოგონა წამოიზარდა, სირთულეების არ ეშინოდა და მხნედ იყო. ყოველ ოპერაციას ოდნავი შიშით, ოღონდ მხნედ ხვდებოდა. საამისო მიზეზიც ჰქონდა: მამა ყვავილების თაიგულს და ტკბილეულს აჩუქებდა, დედა – ოქროს ბეჭედს, ან ძეწკვს, ყველა დანარჩენ კაპრიზს ძმები უსრულებდნენ.

წამოიზარდა გოგონა და შეუყვარდა ერთი ბიჭი. ბიჭის ოჯახმა გოგონა დაიწუნა, თუმცა ახალგაზრდებმა თავისი გაიტანეს და მაინც დაქორწინდნენ.

თითქოს ყველაფერი იდეალურად იყო. ორივე მუშაობდა, თანაც კარგ კომპანიებში და ფული საკმარისზე ბევრად მეტი ჰქონდათ. 3 ბინის ყიდვა მოასწრეს (თუმცა არ იცოდნენ ამდენი რად უნდოდათ) სრულ ბედნიერებას მხოლოდ ბავშვი აკლდა. გოგონას რამდენჯერმე მოეშალა მუცელი. ბოლო მოშლას იმდენად რთული შედეგები მოჰყვა, ექიმებმა განუცხადეს, შვილს ვეღარ გააჩენო.

სხვა გზა არც ჰქონდათ, ბავშვი იშვილეს. პატარა ბიჭი. ყველაფერს აკეთებდნენ, რომ ბავშვს თავი დაჩაგრულად არ ეგრძნო, რახან ნაშვილები იყო. თუმცა ნაშვილები რომ იყო, არც უმხელდნენ თავიდან.

ბავშვი წამოიზარდა, უბნელ ძველ ბიჭებთან დაიწყო მეგობრობა. სახლში უცნაური ხალხი მოყავდა, მაგრამ ოჯახი არაფერს უშლიდა მაინც. მერე სახლი გაუქურდეს. წლების მანძილზე ნაგროვები ქონება წაიღეს…

ამის შემდეგ, მალევე გოგონას მამა გარდაიცვალა, 1-2 წელიწადში – დედა და ამის შემდეგ 2 თვეში – ძმა.

წყევლა – by ევკალიპტი

პირველად იყო წყევლა. იმიტომ რომ წყევლამდე არაფერი არ იყო!

“წყეულიმც იყავ ყველა ცხოველთა და გარეულ არსებათა შორის!” უთხრა ღმერთმა ადამს. ღმერთის წყევლა უფრო ფართო და მრავლისშემცველი იყო და მის ციტირებას არ მოვყვები, ისედაც ყველამ იცის მოკლე შინაარსი )).
წყევლამდე იმიტომ არ იყო არაფერი, რომ არ შეიძლებოდა ყოფილიყო გააზრებული, ადამიანს არ ჰქონდა შეფასებათა სისტემა. თან ის რასაც არ აქვს წინაარმდეგობა არ შეიძლება არსებობდეს. არ არსებობს სევდა სიხარულის გარეშე და პირიქით. როგორც შოთა ნიშნიანიძე იტყოდა: “ცა მიწის სიხარულია”.

ზოგიერთი ჩვენთაგანი მთელს დღეებს, თვეებს, წლებს და მთელს ცხოვრებას ანდომებს იმისთვის – რომ იფიქროს იმაზე, თუ რა უნდა ვქნათ წყევლის მოსახსნელად. წინათქმულიდან გამომდინარეობს რომ რაც უფრო ვითარდება კაცობრიობა და რაც უფრო აქტიურ ფაზაში შედის წყევლა, მით უფრო მეტად აქტიურდება ადამიანში თვითგანადგურების ფუნქცია. კაცობრიობა როგორც ერთი მთლიანი ისწრაფვის უმანკოებისკენ. არადა რა საჭიროა ხარჯო ამდენი დრო იმისთვის რომ არაფერი არ იყო, არ იარსებო.
ხოდა, არაფერი კრეატიულის დაწერას აქ არ ვაპირებ )) უბრალოდ მინდა (თუ გამომიქვეყნებენ) საჯაროდ მადლობა მოვუხადო ევას იმ ხის ნაყოფი რომ აგემა ადამს (თან საკეისრო კვეთა უკვე არსბეობს და ქალებთან უხერხულად არ გამომივა, მშობიარობა მართლა ძაან არალიბერალურად გამოუვიდა )) ). დღეს რომ მეგობრებს ვნახავ და გამიხარდება (თან ჩაცმულები იქნებიან იმედი მაქვს, ან თუ არ იქნებიან ისიც ხის ნაყოფის ამბავია) მერე ცოტას რომ დავლევ და ისიც გამიხარდება, მერე რაღაც რომ მეწყინება, რომ ის გახარებული არ მომბეზრდეს და მისი ფასი ვიცოდე (რომელიც ასევე ფარდობითი და სიმბოლურია და არაფერი არაა ამაში მნიშვნელოვანი)

Enjoy the curse guyz :punk:

პ.ს ეს “ჩანახატი” მასში მონაწილე გმირები და ა.შ ისეთივე სიმბოლური და ალეგორიულია როგორც ჩანახატის პირველწყარო )))

წყევლა – თემა #13

გთავაზობთ არტიდეას რიგით მეცამეტე, მისტიურ თემას:

წყევლა

Проклятие

Curse

ამოირჩიეთ ის ენა, რომელიც გინდათ… :)

პროზა, პოეზია, ნახატები, ფოტოები, digital art, მუსიკა, ვიდეო – ნებისმიერი სახის კრეატივი თემაზე გამოგზავნეთ – bigcrow[at]gmail.com , ან უბრალოდ მიყევით ინსტრუქციას [დააჭირე].

ნამუშევარი თქვენი ნიკითურთ გამოქვეყნდება შესაბამის კატეგორიაში. გთხოვთ იხილოთ არტების დადების წესი.

ტექსტის ზომას, სურათის ხარისხს და ა.შ. მნიშვნელობა არ ენიჭება. ასევე თავისუფლები ხართ ენის არჩევანში. ერთი ადამიანის მიერ შექმნილი და გამოგზავნილი კრეატივების რაოდენობაც არაა შეზღუდული.

“დავალების” გამოგზავნის ბოლო ვადაა – 29 ივნისი, ორშაბათი, 2009 წელი, 09:00 (დილის), ანუ დადებიდან ზუსტად ერთი კვირის განმავლობაში.

Be creative!

ძმები – by Appocalipse

გამიგია ძმები დასირებულები, ძმები აფერისტები, ძმები შიზოფრენიკები, ძმები ლოთები, ძმები როკერები და ასე შემდეგ, ძმები საკმაოდ გამოსადეგია როგორც სიტყვა ასევე მისი შემცველობა, ძმა შეიძლება გამოიყენო ბევრ რამეში, როგორც სასარგებლოდ ასევე უსარგებლოდ, ძმამ ან საძმომ შეიძლება გიხსნას უბანში საჭირო საქმეში, ძმები შეიძლება მოგეხმარონ ტვირთის აზიდვაში, ჭურჭლის დაცლაში, ფულის დახარჯვაში, რასაც მარტო საერთოდ ვერც მოახერხებ ზოგჯერ და რათქმაუნდა დალევაში – ნუ ამას კი მოახერხებ მარტოც თუ მოინდომე, მაგრამ ახლა მე ჩემს მთავარ მიზანს მინდა მივუბრუნდე და შეგატყობინოთ ძმების საუკეთესო გამოყენება ქვეყნიერების აღსაშენებლად უმაღლეს დონეზე. დავიწყოთ აბზაცით – თქვენ შეიძლება იცით, მაინც შეგახსენებთ რომ ძმები ხშირად იყენებენ ძმობას ბევრ საერთო საქმეში, პოლიტიკაში, ბიზნესში, რელიგიაში, ტერორიზმში, მაფიაში, მუსიკაში და ა.შ.; თუ შევქმნით ყველა სფეროში დავერენი საძმოებს ეს ძალიან კარგი იქნება, შემდეგ ყველა მათგანს უნდა ყავდეს ზე ძმა რომელიც იქნება საძმოს უფროსი – ბოსი, ხო მერე ზე ძმებმა უნდა შექმნან ზესაძმოები სადაც იქნებიან მხოლოდ ზეძმები სხვადასხვა საძმოებიდან, ზესაძმოები ფრიად მნიშვნელოვანი ობიექტები უნდა იყოს, თითოეულ ზესაძმოს უნდა ჰყავდეს ერთი ძროხა და ვედრო – სუვენირად რათქმაუნდა ოფისში – იმის მანიშნებლად რომ ამ ზესაძმოს სარგებელი მოაქვს და უსარგებლო არაა.

ყველა ზესაძმოს უნდა ჰყავდეს დიდი ძმა – ერთი ცალი, ეს დიდი ძმა საკმაოდ ვიდზე უნდა იყოს, მინიმუმ ჰალსტუხი უნდა ეჭიროს ან ეკეთოს , რაში გამოიყენება დიდი ძმა – ყველა ქვეყანაში უნდა იყოს ერთი დიდი საძმო სადაც იქნება ერთად ყველა დიდი ძმა მთელი ქვეყნის ზესაძმოებიდან. დიდი საძმოს ბოსი უნდა იყოს იგივე ქვეყნის პეზიდენტი – წოდებთ მამაძმა, რომელსაც დაუჯერებენ ან არ დაუჯერებენ დანარჩენი დიდი და პატარა ძმები თანმიმდევრობთ ჩაყოლებული ზაბორამდე ხ.ზ. ; მამაძმის ძმობის საქმე იქნება მსოფლიოს მამასაძმოსში ყოფნა – სადაც იქნება ერთად ყველა ქვეყნის მამაძმა, ამ მამასაძმოს უნდა ყავდეს ერთი ღმერთიძმა რომელიც იქნება მამასაძმოს ბოსი – ანუ ქვეყნიერების მეფე იქნება ძმა ღმერთი – მოკლედ კაი ტავარს პირველად მაგას გაასინჯებენ რა და თუ კაია წავიდა მერე დილერებთან რა ყველგან, რამე კაი დასალევი თუ გაიჩითება, მაგას დაურეკავენ და თუ სცალია აიწევა შარაფი, ნუ თუ ფული შემოაკლდა ეგეც გადარეკავს და უცებ აუგროვებენ საჭირო თანხას, პოლიტიკურ და სხვა ნებისმიერ საკითხებშიც იგივენაირად რა – რამეს მოთხრის ეს და მერე შეეკიტხება მამაძმებს – ვინმეს რამეს ხო არ დაამატებდა და ეგაა რა – მოყომარდება რა.

ძმები – by Bas

შენ გიკვირს როცა გეუბნები, რომ იტალიელებთან უფრო გემრიელი პატი ვჭამე
გიყურებ და არ გიმხელ, რომ ვაგზლის ჩიბურეკი ორივეს სჯობს!
შენ მაინც მადიანად ილუკმები და სულ გკიდია ჩემი გემოვნება.
მე მიხარია რომ ჩვენ ძმები ვართ და ნიუ-იორკულად ვამბობთ სალამს,
მუშტების მირტყმით.

ფეისბუქზე რომ დაგიმატე, შენი ალბომიც ვნახე,
სადღაც ხიდზე ხარ, კინგსტონის გეტოში და ფეხშვიველი დატანტალებ,
ვერ დავინახე შენში ბობ მარლის სული, რადგან შენ მარლიც ყლეზე გკიდია.
ჩვენს დანახვაზე შანიკვა ტირის და ფიქრობს რომ მეგობრობა უძლეველია.

ჩვენ გამოვრბოდით სახლებიდან და სამუდამოდ ვტოვებდით კერას,
მაგრამ შენც გინდა მარქსიზმის თესვა, როგორც მე ლიბერალიზმის.
შენ გიყვარს როცა რუსებს ვაგინებ დედას.
”საყვარლობაა” ხვნეშის ტანიკვა, როცა ხედავს რომ ჩიზბურგერი ორად გავჭერით.

ჩვენს ძმაკაცობას ბევრი ვერ იგებს, მაგრამ ჩვენ ესეც ყლეზე გვკიდია!
შენ მპირდები რომ კინგსტონში არ გამძარცვავენ, მე კი გიამბობ როგორ ცალყბად გაგიღიმებს ბებიაჩემი.
მე მიხარია რომ ჩვენ ძმები ვართ და ნიუ-იორკულად ვამბობთ სალამს,
მუშტების მირტყმით.

სამი ძმა By Leonard Shelby

მეოცე საუკუნის 60-იანი წლების დასაწყისში ერთმა ჯეელმა სახელად ჯონდო, გადაწყვიტა რომ შვილი სურდა და ეს ამბავი თავის მეუღლესაც გააცნო. მალევე ეყოლათ ვაჟი. უფრო სწორედ ვაჟები. ტყუპები.

ძმები ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდებოდნენ, მათ მხოლოდ ორი რამ აერთიანებდათ: ზიზღი მთავრობისა, მიუხედავად იმისა თუ ვინ იქნებოდა მასში და სიყვარული ქალებისა.

მე მსურს გიამბოთ მათი ქალებთან ურთიერთობის შესახებ.

ბავშვობა:

ორივე ცელქი ბავშვი იყო. ხავერდოვანი ხმა ჰქონდა, აფასებდნენ ლეგალურად ჩამოსულ თურქებსა და “ოქტაგონზე” გამარჯვებამოხვეჭილ ქართველ მომღერლებს, თრიაქის წევა ადრეული ასაკიდან დაიწყებს, მალევე ალკოჰოლს გაუგეს გემო. 12-13  წლის ასაკში მათ ცხოვრებაში ბიბლია შემოიჭრა,  კერძოდ კი ამ წიგნის ერთ-ერთი პერსონაჟი ონანი. ბიჭებმა ხელმრუდობას მიჰყვეს ხელი, ანუ პოპულარული ქართულით თუ ვიტყვით ნძრეველები გახდნენ. თუმცა ამას სულაც არ შეუშლია ხელი, მათი როგორც პიროვნებების განვითარებაში, მეტიც მასტურბაციის გაუმჯობესებისაკენ მათმა დაუღალავმა სწრაფვამ და ტექნოლოგიების დახვეწამ, ჩვენი ორი გმირი ხელოვნების სფეროში გადაისროლა.

ეს უფროსის ნამუშევარია:

ეს კი უმცროსის ნახელავია :

ნუ როგორც ხედავთ ბიჭები art-ში გადაეშვნენ.16 წლის ასაკში ბიჭებს პირველი სიყვარულიც ეწვიათ, მეზობელი მაკა აღმოჩნდა მათი დავაჟკაცების იარაღი და ნათელი გზა ვაგინისებრი მომავლისაკენ. დრო გადიოდა ბიჭები კი სულ უფრო და უფრო პოპულარულები ხდებოდნენ ქალებში. თავიდან თუ ხამებივით ყველას და ყველაფერს ეტანებოდნენ ეხლა უკვე ამორჩევა დაიწყეს. უფროსმა იურიდულზე ჩააბარა აღმერთებდა დიდუბის პანთეონს და 202-ის არტებს, ძალიან უყვარდა ნარდში “ბეშ-ოთხის” გაგორება და მეზობელ ნოდარის ცოლის გაბახება. ვერ იტანდა სიძვის დიაცებსა და მამის საყვარლებს. მან ქალებზე თითქმის ყველაფერი იცოდა და მათ შორის უმთავრეს ათს მუდამ თან ატარებდა. აგერ ფოტო იმ ათი უმთავრესისას რაც ქალზე ნებისმიერმა მამაკაცმა უნდა იცოდეს

მეორე ძმა ბიზნესისა და მართვის განხრით წავიდა. უფრო ძმისგან განსხვავებით მისთვის არ არსებობდა არანაირი შეღუდვა ან პრინციპი, აკეთებდა ყველაფერს ისე როგორც უნდოდა და ეკიდა აბსოლიტურად ყველაფერი. ანანიზმისდროინდელმა ხელოვნებისადმი სიყვარულმა,

ძმები – By Busuna

ჩვეულებრივი, შეუხედავი ტიპი. ფეთხუმურად და მოუხერხებლად  ჩაცმული .

ცხოვრების მიზანი არ აქვს  და არც  ჰქონია. არაფერს არ აკეთებს და არც გააკეთებს არასოდეს, ეს მისი ცხოვრების ძირითადი წესია. მისთვის არ არსებობს მნიშვნელოვნი და უმნიშვნელო, არ იცის სად, რა , როდის  ან რატომ?

მის გარშემო ადამიანები , ის ვისაც რამის სჯერა და სწამს , გონებასუსტები არიან, ხოლო ის ვინც რაღაცისკენ ისწრაფვის , ცდილობს ცხოვრებაში რამეს მიაღწიოს საერთოდ არაადექვატურთა რიცხვშია.

მას არაფრის სწამს, დარწმუნებულია რომ სიკვდილის მერე გაიხრწნება და  მის სხეულს სადმე მატლები და ვირთხები ნელა – ნელა შეჭამენ. მისთვის არ არსებობს ღმერთი, არ არსებობს რაიმე უმაღლესი ძალა. არასოდეს ყოფილა ეკლესიაში, არც არასოდეს აღუნიშნავს არც ერთი დღესასწაული , თავისი დაბადების დღეც კი.

საერთოდ როდის დაიბადა ეგეც არ ანაღვლებს, მაინც ყველას ვირთხები და ჭიები შეჭამენ.

ყველაფერ ამაზე ფიქრს ურჩევნნია სხვებს დასცინოს , ამასხარავოს, მიუთითოს მათ სიბეცეზე….

მისი ცხოვრება უკვე დიდი ხანია ასე მიდის, სადაცაა დასასრულს მიუახლოვდება და სიკვდილიც მოაკითხავს….

ხოლო მისი ჭიებიანი სხეულიდან ამოსულ სულს მისი ძმები – ალაჰი, იესო , ბუდა , ვიშნუ, შივა, და აჰურა მაზდა

- ათეის :) ახალბედა ძმის სახით

ელოდებიან.

ძმები – თემა #12

გთავაზობთ არტიდეას რიგით მეთორმეტე თემას:

_-_-_-_-_-_

ძმები

Братья

Brothers

_-_-_-_-_-_

პროზა, პოეზია, ნახატები, ფოტოები, digital art, მუსიკა, ვიდეო – ნებისმიერი სახის კრეატივი თემაზე გამოგზავნეთ – bigcrow[at]gmail.com , ან უბრალოდ მიყევით ინსტრუქციას [დააჭირე].

ნამუშევარი თქვენი ნიკითურთ გამოქვეყნდება შესაბამის კატეგორიაში. გთხოვთ იხილოთ არტების დადების წესი.

ტექსტის ზომას, სურათის ხარისხს და ა.შ. მნიშვნელობა არ ენიჭება. ასევე თავისუფლები ხართ ენის არჩევანში. ერთი ადამიანის მიერ შექმნილი და გამოგზავნილი კრეატივების რაოდენობაც არაა შეზღუდული.

“დავალების” გამოგზავნის ბოლო ვადაა – 22 ივნისი, ორშაბათი, 2009 წელი, 09:00 (დილის), ანუ დადებიდან ზუსტად ერთი კვირის განმავლობაში.

Be creative!

მეცხრე ტალღა – by GeorgeSword

გთავაზობთ აუდიო არტს თემაზე ”მეცხრე ტალღა”. იხილეთ ლინკი ქვემოთ (არ საჭიროებს დაუნლოადს):

George Sword – Untitled (მეცხრე ტალღა)

მეცხრე ტალღა – By Mroveli (I ნაწილი)

წარმოგიდგენთ, მოთხრობების სერიას, რომელიც დამყარებულია პოპულარული კომპიუტერული თამაში FallOut 3 -ის სამყაროსა და პერსონაჟებზე. არტიდეაზე დადებულ ყველა თემას, დამოუკიდებელი მოთხრობა მიეძღვნება

Soundtrack – Denez Prigent and Lisa Gerrard – An Hini A Garan

სალამი

ახალი ვარ და პირველ რიგში ჩემ თავს გაგაცნობთ. მეგობრები ვასტერლენდერს მეძახიან, თქვენ შეგიძლიათ ვასტით მომმართოთ. მიყვარს უშუალო ადამიანები და უშუალო ურთიერთობები. ბარემ იმასაც გეტყვით რომ ჩემი სახელი მშობლიური შტატის სახელწოდებიდან მოდის, Wasterland, ყოფილი Washington DC. ატომური ღრიანცელის შემდეგ ახალმა მთავრობამ გადაწყვიტა, რომ იქაურობა აღარაფრით გავდა ძველ სამოთხეს და უკეთესი იქნებოდა თუ ახალ ცხოვრებას ახალი სახელწოდებით დავიწყებდით.

რამდენიმე დღის წინ ბილის ბარში ლევსტერს შევხდი,  ერთმანეთს საკმაოდ კარგად ვიცნობთ. მხარდამხარაც კი გვიბრძოლია მეგატონში ბიბლიოთეკის დასაარსებლად. შემდეგ ჩვენი გზები რაღაცნაირად გაყო. ლევსტერი რივერ სიტიში გადავიდა საცხოვრებლად, მე მეგატონში დავრჩი. თვეში ერთხელ მაინც ვსტუმრობთ ერთმანეთს ძველი მეგობრები. ეს შეხვედრაც მეგობრული ვიზიტის ეგიდით განახორციელა.

სანამ ბილი ვისკის გვიზავებდა, ლევსტერმა არტ იდეის შესახებ მომიყვა და შემომთავაზა მეც მიმეღო მონაწილეობა. თურმე, ჩემი მდიდარი ბიოგრაფია, შეიძლება ზოგიერთი თქვენგანისთვის საინტერესო აღმოჩნდეს. ეშმაკმა იცის, რა იქნება და როგორ. მე დავწერ, თქვენ წაიკითხავთ და თუ მოგეწონოთ, როგორმე გამაგებინეთ.

ხო, ეხლა “მეცხრე ტალღა”.

“მეცხე ტალღა” ერქვა ოპერაციას რომელიც ვასტერლენდის მთავრობამ დაგეგმა და წარმატებით განახორციელა რამდენიმე წლის წინ. ამ ოპერაციის დეტალები დღემდე გასაიდუმლოებულია. ყველა მონაწილე თადარიგში გაუშვეს და ენაზე კბილის დასაჭერად დიდი პენსია დაუნიშნეს.

იკითხავთ, რატომო. იმიტომ, რომ ოპერაციისას თავსგადახდენილი ამბების შემდეგ ვერავინ შეძლო სრულ ჭკუაზე დარჩენილიყო. პირადად, დღემდე მეშინია სიბნელეში ძილის და დახურულ სივრცეში მოხვედრისას გული მერევა, თითქოს სისხლის სუნიც მცემს ხოლმე. ერთად დაგუბებული უამრავი სისხლის სუნი.

ღმერთებო!

თუმცა სჯობს ყველაფერი თავიდან დავიწყო.

მეგატონიდან ჩრდილო -დასავლეთით პატარა დაბაა, არეფუ. ასიოდე კაცი ცხოვრობს. ძირითადად ქალები, ბავშვები, მოხუცები და რამდენიმე ბრძოლის უნარიანი ახალგაზრდა მამაკაცი, რომლებსაც იარაღის შეკეთება კარგად ეხერხებათ, მაგრამ გამოყენება არ იციან. ბრუკლინ სიტიდან მომავალი სავაჭრო გზის ერთი განშტოება არეფუზე გადის. სავაჭრო ქარავნები ხშირად ისვენებენ არეფუს მისადგომებთან. რახან ყველა ქარავანს თან მცველების კარგად შეიარაღებული რაზმი ახლავს, მარადიორები და სხვა ჯურის ნაბიჭვრები ვერ ბედავდნენ დაბის დაწიოკებას, მაგრამ ბოლო დროს ყველაფერი შეიცვალა. ღამ-ღამობით იქამდე უცნობი შეიარაღებული ფორმირება თავს ესხმოდა მოსახლეობას და ადამიანებს იტაცებდნენ, თვითმხილველთა თქმით, ისინი არც რეიდერები იყვნენ და არც მონათ ვაჭრები. ჯავშანზე მოსხმული ასეთი ტყავის ჯუბები იქამდე არავის ენახა. ბოლო წვეთი ვესტების ოჯახის ამოხოცვა აღმოჩნდა.

მეცხრე ტალღა – by BigCrow – (ეპიზოდი პირველი)

Soundtrack: Aes dana – Onset Data [Ytb]

უდაბნოს ქარმა ახალი ძალით წამოუბერა და ცხელი ქვიშა სახეში მოგვაყარა. ადგილი, სადაც ჩვენი დანაყოფი იყო განლაგებული, ისეთივე მოხრიოკებული და უდაბური იყო, როგორც მთელი პლანეტა. თუმცა ეს მოხრიოკებული მთავრდებოდა ზუსტად იქ, სადაც მე ახლა ვიდექი, მაღალ, ქვებისგან აშენებულ ბასტიონზე და თერმოლაზერის მძიმე კორპუსს შეფარებული თავბედს ვიწყევლიდი იმის გამო, რომ კაჩინსკის არ დავუჯერე და მაგნიტური დამატენიანებელი დილითვე არ ჩავრთე. ახლა ისღა დამრჩენოდა, რომ უდაბნოსავით ამომშრალი რეზერვუარისთვის მემზირა და იმედი მქონოდა, რომ ლეიტენანტი ჩემს შემცვლელს ვადაზე ადრე გამოაგზავნიდა, სხვა თუ არაფერი დღისით მიწევდა მორიგეობა, ეს კი ორმაგად რთული იყო.

ადგილი, სადაც ჩვენი თავდაცვითი ბასტიონი იყო აშენებული დიდი და უხეში ლოდებისგან, წარმოადგენდა იმ რამდენიმე გადარჩენილი ოაზისიდან ერთ-ერთს, რომელიც ტოტალურ გაუწყლოვნებას გადაურჩა გასული საუკუნის ორმოცდაათიანებში. დაცვა კი მართლაც საჭირო იყო, დღე არ გავიდოდა, რომ ვინმე ახალი ბედის მაძიებელი არ შეგვებრაწა თერმოლაზერზე. ხალხი მოდიოდა და მოდიოდა იმის იმედად, რომ აქ იპოვიდნენ თავშესაფარს, მაგრამ მხოლოდ და მხოლოდ სამარეს პოულობდნენ, უძრავ და გავარვარებულ ქვებს შორის. და ასე გრძელდებოდა უკვე დიდი ხანია. ხალხი მოდიოდა, ხალხი რჩებოდა. ოაზისის რესურსები არ იყო იმდენი, რომ ყველა მსურველისთვის გაეძღო მუცელი.

…ობიექტივში მყოფი ერთადერთი ცოცხალი არსება – პატარა ყვითელი ხვლიკი უეცრად გაქრა კადრიდან და მტვრის პატარა ღრუბელი დატოვა. ოკულარს მოვცილდი და იქეთ გავიხედე, საითაც ხვლიკი მეგულებოდა, თუმცა კი იქამდე ერთ კილომეტრამდე მაინც იქნებოდა, ასე რომ მოთახთახე ჰაერის სიღრმეებში ვერაფერი გავარჩიე. ისევ ოკულარს მივაკვდი და ნელ-ნელა მოვაშორე კადრი.

-ტომენ, ხედავ იქეთ, მესამე სექტორში? – ჩამესმა ყურში კაჩინსკის მოგუდული ხმა – რამდენიმეა მგონი.
-ვხედავ, ისეთი არაფერია, მოლაყლაყებს თავისთვის, ნელა და ძლივს, ეტყობა რომ უჭირს სიარული – გაოფლილი ხელები ბარძაყებზე შევიწმინდე და ისევ გავიხედე ოკულარში – არაფერი განსაკუთრებული, კაჩინსკი, პანიკას მოეშვი და ცოტა წყალი მიისხი სახეზე, ხომ ხედავ მზე ცუდად მოქმედებს შენზე – გავეღრიჭე კაჩინსკის და სიგარეტის ნამწვი ამოვჩიჩქნე გულის ჯიბიდან.

სანამ მე და სიგარეტის საცოდავი ნამწვი ერთმანეთს ვატყუებდით, კაჩინსკი დაძაბული იყურებოდა ოკულარში, მერე უცებ ამომხედა და თითქმის ამომყვირა:
-ტომენ! სასწრაფოდ ქვემოთ და უფროსობას დაუძახე! სირბილით და შეკითხვების გარეშე!
ცოტა ხანში ლაზერის კოშკურაში ტევა აღარ იყო, ყველა ცდილობდა გაეხედა საჭვრეტის ოკულარში და გაეგო – მართლაც რაშია საქმე. იქვე კაჩინსკის გაფითრებულ სახეს მოვკარი თვალი და მივხვდი, რომ საქმე ცუდად იყო…

[ გაგრძელება იქნება ]

მეცხრე ტალღა – თემა # 11

გთავაზობთ არტიდეას რიგით მეთერთმეტე თემას:

_-_-_-_-_-_

მეცხრე ტალღა

Девятая волна

Ninth wave

_-_-_-_-_-_

პროზა, პოეზია, ნახატები, ფოტოები, digital art, მუსიკა, ვიდეო – ნებისმიერი სახის კრეატივი თემაზე გამოგზავნეთ – bigcrow[at]gmail.com

ნამუშევარი თქვენი ნიკითურთ გამოქვეყნდება შესაბამის კატეგორიაში.

ტექსტის ზომას, სურათის ხარისხს და ა.შ. მნიშვნელობა არ ენიჭება. ასევე თავისუფლები ხართ ენის არჩევანში. ერთი ადამიანის მიერ შექმნილი და გამოგზავნილი კრეატივების რაოდენობაც არაა შეზღუდული.

“დავალების” გამოგზავნის ბოლო ვადაა – 15 ივნისი, ორშაბათი, 2009 წელი, 09:00 (დილის), ანუ დადებიდან ზუსტად ერთი კვირის განმავლობაში.

Be creative!

რეინკარნაცია – by BigCrow

მე ვიყავი წერტილი, ყოველგვარი ზომის გარეშე, ჩემში იყო კონცენტრირებული მთელი სამყარო, ამიტომ მე ძალიან ამაყი წერტილი ვიყავი. ჩემი სიამაყის საფუძველი ისიც იყო, რომ მთელს ჩემს გარემომცველ სამყაროში ერთადერთი წერტილი ვიყავი და შესაბამისად-ყველაზე კარგიც. არ არსებობდა ჩემს გარშემო არც დრო და არც მანძილი, ამიტომ არ ვიცი რამდენ ხანს ვიყავი ასეთ გაურკვეველ მდგომარეობაში, დაახლოებით ნახევარი უსასრულობა. შემდეგ კი რაღაც შეიცვალა, თანდათან ვიგრძენი, რომ ჩემში რაღაც ძალა იღვიძებდა და ფართხალებდა, თანდათან უფრო და უფრო ძლიერად ისე, რომ ბოლოს უკვე ძლიერი რყევა დავიწყე, თუმცა ჯერჯერობით არ ვნებდებოდი ამ ძალას და წერტილად ვრჩებოდი. მალე ვიგრძენი, რომ რაღაც ნაკადები გაჩნდა ჩემს გარშემო სამყაროში, რომელიც წესით ცარიელი უნდა ყოფილიყო. კარგად დავაკვირდი – ეს ნაკადები ჩემგან გადიოდა, ოღონდ ვერ მივხვდი რა იყო, სითხე თუ სინათლე. ამაზე ვეღარ ვფიქრობდი, ის ძალა უფრო და უფრო ძლიერად მაწვებოდა შიგნიდან და მხეთქავდა, მე ვუძალიანდებოდი, მაგრამ თანდათან უფრო და უფრო სუსტად, ჩემში რაღაც უცნაური და ახალი გრძნობები ათამაშდა, თითქოსდა მინდოდა კიდეც, რომ ამ ძალას გავეხეთქე, აღარ ვყოფილიყავი წერტილი, შექმნილიყო ჩემს გარშემო დრო, სივრცე და საერთოდ, სამყარო.

და მეც გავსკდი…

… ყველაფერი წყლების დაღვრით დაიწყო, შემდეგ კი მოვლენები ისე მიეწყო ერთმანეთს, როგორც მძივის თვლები, ჯერ დრო შეიქმნა, მერე სივრცე შეივსო ჩემს გარშემო და ბოლოს ამ სივრცეში მეც გამოვყავი თავი, ფრთხილად ჩავისუნთქე აქაური ჰაერი – არ მომეწონა და ავტირდი. დიდხანს ვტიროდი თუ არა არ ვიცი, ალბათ ცოტა ხანს, რადგან ჯერ კიდევ დაბინდული თვალებიდან პირველი რაც დავინახე, ჯერ კიდევ ახლახანს მიტოვებული ადგილი იყო. და ჯერ კიდევ პატარა ყურებში ჩამესმა გარშემომყოფების გამოცემული ხმები, რომლებიც მაშინ ვერ მივხვდი, მაგრამ ახლა კი ვიცი რაც არის:

-…მასში ვარსკვლავი ჩასახლდა, ახდა წინასწარმეტყველება… ღმერთის შვილი დაიბადა…

რეინკარნაცია – by piccolina

რეინკარნაციის რამდენიმე განმარტება ვნხე სხვადასხვა ენაზე და სხვადასხვა ლიტერატურაში… განმარტება ყველგან მსგავსია, თუმცა ჩემი რეინკარნაცია ყველა მათგანისგან აფსოლუტურად განსხვავდება. რომ იკითხოთ არც არავინ დაგიდატურებთ, რომ რეინკარნაციას ასეთი ფორმაც აქვს, თუმცა სიმართლე რომ გითხრათ, მეც არ ვარ მთლად დარწმუნებული, რომ რაც ჩემს თავს ხდება რეინკარნაციაა. ყოველ შემთხვევაში მე მას ასე ვუწოდებ.

ჩემთვის ყოველი დილა რეინკარნაციაა. ახალი სხეულით, ახალი გარემოთი, ახალი ეროვნებით. ყველაფერი ახლით, მხოლოდ გონებაა ისევ ჩემი.

ვიღვიძებ მარტო, ან ვინმესთან ერთად, მდიდრულ სახლში, ან ხიდის ქვეშ, ვარ 3 შვილის დედა, ან 15 წლის თინეიჯერი. ყოველ დღე ვიღვიძებ ახალი ცხოვრებით, ახალი ნაცნობებითა და მეგობრებით, ახალი რეალობით ჩემ გარშემო და მე ამ განსხვავებული ცხოვრებებით ვცხოვრობ ყოველ დღე.

ნამდვილი საშინელება იყო თავიდან. ყოველ დილას ტირილით ვიღვიძებდი, ყოველ დილას წინა დღის ოჯახი და ცხოვრება მენატრებოდა, ყოველ დილას სტაბილურ ცხოვრებაზე ვოცნებობდი. ვერ გეტყვით, რომ ახლა შევეჩვიე. ამას შეჩვევა, ან რამე ჭირზე შეგუება არ ქვია. უბრალოდ უკვე მართლა მომწონს ასეთი ცხოვრება. ბოლოსდაბოლოს ყველას ხომ არ უმართლებს იმდენად, რომ ყოველ დილას ახალი ცხოვრებით გაიღვიძაოს. ყოველ დღე განიცადოს რეინკარნაცია )))

რეინკარნაცია-,,საზვერე”-by GeorgeSword

,,იანვრის ერთ უჟმურ სუსხიან ღამეს
მე ვიდექ შენ უსულო სხეულთან შეძრწუნებული,
თითქოს დამთავრდა სიცოცხლე ჩემში
წამით დაეშვა სიკვდილის ფარდა
მარადისობათ მექცა ეს ერთი წამი
ვიგრძენი თუ როგორ მიხმობდი შორიდან თითქოს
მაგრამ ყრუ ვიყავ ….
…………..
ფიქრთა ჩუმი ოცნებით დატყვევებულს მწამდა ცხოვრება ..
მწამდა დაუშრეტელი ნეტარების…
და სიყვარულიც მწამდა თითქოს ქიმერა
მაგრამ უეცრად მომესმა ხმა საუკუნო და საშინელი:
ჩემ სისხლძარღვებში ჩქეფდა სიკვდილი მარადიული
შენ ჩემში ჰპოვე გარდაცვალება!