Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘პოეზია’ Category

წასულხარ, ჩემო ერთადერთო და დამტოვე ამ მტვრიან ქალაქში. ერთი მეორეს მიყოლებით ქრებიან ცხოვრებიდან სახეები, მეგობრები საზღვარგარეთ მიფრინავენ, ამ ქალაქზე გაცილებით თბილ ქვეყნებსა და ქალაქებში. კალენდრის ფურცლები კი შემოდგომის ფოთლებივით ცვივა, შიშისმომგვრელი სიჩქარითა და პუნქტუალობით. ალყაშემორტყმული ნარჩევი ჰაშშიშინებივით უფსკრულში ეშვებიან უშიშრად. და დრო კი ალლაჰივით მოწონებით უკრავთავს სამოთხიდან.

არც კი იცი რომ გავბომჟდი აქ უშენოდ და სახლი ნაგვით ამევსო. და ჩემი (ჩვენი!!!) საწოლი ზამთრის ძილიში ჩანაბული დათვის ბუნადს გავს. კარგი იქნებოდა ეს ზამთარი გამომეტოვებინა და ყოველდღე სველ და ტალახიან ასფალტზე სიარულით თავს აღარ შევიწუხებდი.

სკაიპით გელაპარაკე, მაგრამ არ მეყო პაკეტებათ გაგზავნილი სიტყვები. ალბათ მოდულირება-დემოდულირების დროს რაღაც ცოცხალი იკარგება საუბრიდან და მხოლოდ ეკრანის სიღრმეში მოციმციმე პიქსელები რჩება.

რაღაცეებს ვკითხულობ, ძირითადად მე რომ მიყვარს ისეთ წიგნებს. ახალი ჟანრი აღმოვაჩინე, კიბერპანკი (ვიკიპედიის თქმით, კიბერპანკი ლიტერატურის ჟანრია, რომელიც აღწერს მარგინალური ელემენტების თავგადასავალს მაღალტექნოლოგიურ საზოგადოებაში). და უცებ დროის მანქანა მომინდა. მაშინ ხომ ისევ გუშინ-ში წავიდოდი და გნახავდი. და ასე უსასრულოდ შევძლებდი. თუმცა მთელი სიცოცხლის ერთ დღეში ჩაკეტილად გატარება ეს ხომ ДЕНЬ СУРКА არის. ზაზუნას დღეს სიამოვნებით გავატარებდი შენთან ერთად. თაუმცა უამრავი ზაზუნას დრე მაქვს გატარებული ისედაც, მარტოობაში. დღეები, რომლებსაც ჩინელი ემიგრანტებივით ერთმანეთისგან ვერ გაარჩევ. მაგრამ დღევანდელი დღე გამორჩეულია, შენ ღამე გაფრინდი და შეიძლება ითქვს, რომ დღეს სხვანაირად არის ვიდრე… ერთი დღით ადრე…

Advertisements

Read Full Post »

მეშინია ახლოს მოსული მთვარის,

ალბათ შეგვეჯახება ოდესმე და ყველას მოგვკლავს.

მე უარი ვთქვი ღმერთზე და სამუდამოდ გავწირე თავი.

გამოვიკეტე სამოთხის კარი და ზურგი გაქციეთ ყველას.

მე ჩემს თავს ვუყურებ როგორც უჯრეთა გროვას, თქვენ კი სული წმინდის ტაძრები გქვიათ.

მე ნეშომპალად ვიქცევი მალე, რადგან მიყვარს დედამიწა და მიჭირს მასთან განშორება,

თქვენ ამაღლდებით სასუფეველში და  იცხოვრებთ მარად.

მე შევერევი მიწას და ტალახს, ვიქცევი მტვრად;

ასე ძვირია თავისუფლება,

თქვენ კი ვერ იხდით ამ საფასურს – მას განვადებით არ იძლევიან.

Read Full Post »

დიდი სიყვარულით და პატივისცემით ვუძღვნი, რობერტ სტურუას, რეზო ჩხეიძეს, ქეთი დოლიძეს და სხვა ღვაწლმოსილ ამხანაგებს.

მას მერე როცა, შემხვდი და ვისეირნეთ მოსკოვის ქუჩებში,
როცა, დავლიეთ ჩაი ჩემ მიერ გურიიდან ჩამოტანილი,
როცა, ვჭამეთ ხაჭაპური და ვსვით ღვინო,
როცა, ვუსმინეთ სულიკოს და მერე სოსოს,
როცა, ვილაპარაკეთ კულტურაზე და ჩვენ ძმობაზე,
როცა, ვილოცეთ ერთად და დავანთეთ სანთელი ხატთან,
როცა, ფილმებს ვუყურეთ და ვიცინეთ მოგონებებზე,
შენმა ძმისშვილმა, მომიკლა მამა! ცხინვალში,
გორში, სოხუმში, გალში, ახალგორში, ხაშურში,
თბილისში, ონში, ფოთში, კოდორში,
ტანკით გაჭყლიტა, დაბობმა და ტყვიით დაცხრილა.
ჩვენ კი კვლავ ვსხედვართ და მე მჯერა რომ ძმები ვართ!

Read Full Post »

,,იანვრის ერთ უჟმურ სუსხიან ღამეს
მე ვიდექ შენ უსულო სხეულთან შეძრწუნებული,
თითქოს დამთავრდა სიცოცხლე ჩემში
წამით დაეშვა სიკვდილის ფარდა
მარადისობათ მექცა ეს ერთი წამი
ვიგრძენი თუ როგორ მიხმობდი შორიდან თითქოს
მაგრამ ყრუ ვიყავ ….
…………..
ფიქრთა ჩუმი ოცნებით დატყვევებულს მწამდა ცხოვრება ..
მწამდა დაუშრეტელი ნეტარების…
და სიყვარულიც მწამდა თითქოს ქიმერა
მაგრამ უეცრად მომესმა ხმა საუკუნო და საშინელი:
ჩემ სისხლძარღვებში ჩქეფდა სიკვდილი მარადიული
შენ ჩემში ჰპოვე გარდაცვალება!

Read Full Post »

როდესაც გაცვია
და ხარ ნაცია
შენთან კი მოდის
ცივილიზაცია
არ შეგეშინდეს
თუ კი ხარ ცაცია
შენ გელოდება რეინკარნაცია
reinkarnacia-busuna

Read Full Post »

I bag, don’t set me free, just wait,
Feel sadness, sorrow, pain behind my smile…
You don’t remember me, or maybe I have changed,
Sucked dry, injured, buried for a while.

Now tide will never feel again the moon,
Forever mute torn strings of silver harp,
My songs, my words forgotten, lost, untrue,
Will vanish, stay abandoned, melt and hide.

Your eyes… like jewels in the necklace,
Bronze… your hair like metal of the ancient kings.
Not me, I’m lost forever, and my voice,
Become uncurtain murmur in the green.

My tears? Only salty drops, no more,
You do not have to listen, free to leave,
I know my fault, my crime. And I deserve
The death for stealing kisses like a thief.

Read Full Post »

როცა ამაყად ჩაუვლი გვერდს ჩემს დახატულ პორტრეტს,
შენს პორტრეტს,
სადაც ბევრად უფრო ლამაზი ხარ,
ვიდრე სინამდვილეში,
და იტყვი-‘ეს მე ვარ!’
მე გამეღიმება.
შენ ხარ ეს, დანახული ჩემი თვალებით,
დახატული ჩემი თითებით,
იმაზე ლამაზი
ვიდრე სინამდვილეში,
იმაზე კეთილი,
იმაზე (more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: