Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘სათავგადასავლო’ Category

წარმოგიდგენთ, მოთხრობების სერიას, რომელიც დამყარებულია პოპულარული კომპიუტერული თამაში FallOut 3 -ის სამყაროსა და პერსონაჟებზე. არტიდეაზე დადებულ ყველა თემას, დამოუკიდებელი მოთხრობა მიეძღვნება

Soundtrack – Denez Prigent and Lisa Gerrard – An Hini A Garan


სალამი

ახალი ვარ და პირველ რიგში ჩემ თავს გაგაცნობთ. მეგობრები ვასტერლენდერს მეძახიან, თქვენ შეგიძლიათ ვასტით მომმართოთ. მიყვარს უშუალო ადამიანები და უშუალო ურთიერთობები. ბარემ იმასაც გეტყვით რომ ჩემი სახელი მშობლიური შტატის სახელწოდებიდან მოდის, Wasterland, ყოფილი Washington DC. ატომური ღრიანცელის შემდეგ ახალმა მთავრობამ გადაწყვიტა, რომ იქაურობა აღარაფრით გავდა ძველ სამოთხეს და უკეთესი იქნებოდა თუ ახალ ცხოვრებას ახალი სახელწოდებით დავიწყებდით.

რამდენიმე დღის წინ ბილის ბარში ლევსტერს შევხდი,  ერთმანეთს საკმაოდ კარგად ვიცნობთ. მხარდამხარაც კი გვიბრძოლია მეგატონში ბიბლიოთეკის დასაარსებლად. შემდეგ ჩვენი გზები რაღაცნაირად გაყო. ლევსტერი რივერ სიტიში გადავიდა საცხოვრებლად, მე მეგატონში დავრჩი. თვეში ერთხელ მაინც ვსტუმრობთ ერთმანეთს ძველი მეგობრები. ეს შეხვედრაც მეგობრული ვიზიტის ეგიდით განახორციელა.

სანამ ბილი ვისკის გვიზავებდა, ლევსტერმა არტ იდეის შესახებ მომიყვა და შემომთავაზა მეც მიმეღო მონაწილეობა. თურმე, ჩემი მდიდარი ბიოგრაფია, შეიძლება ზოგიერთი თქვენგანისთვის საინტერესო აღმოჩნდეს. ეშმაკმა იცის, რა იქნება და როგორ. მე დავწერ, თქვენ წაიკითხავთ და თუ მოგეწონოთ, როგორმე გამაგებინეთ.

ხო, ეხლა “მეცხრე ტალღა”.

“მეცხე ტალღა” ერქვა ოპერაციას რომელიც ვასტერლენდის მთავრობამ დაგეგმა და წარმატებით განახორციელა რამდენიმე წლის წინ. ამ ოპერაციის დეტალები დღემდე გასაიდუმლოებულია. ყველა მონაწილე თადარიგში გაუშვეს და ენაზე კბილის დასაჭერად დიდი პენსია დაუნიშნეს.

იკითხავთ, რატომო. იმიტომ, რომ ოპერაციისას თავსგადახდენილი ამბების შემდეგ ვერავინ შეძლო სრულ ჭკუაზე დარჩენილიყო. პირადად, დღემდე მეშინია სიბნელეში ძილის და დახურულ სივრცეში მოხვედრისას გული მერევა, თითქოს სისხლის სუნიც მცემს ხოლმე. ერთად დაგუბებული უამრავი სისხლის სუნი.

ღმერთებო!

თუმცა სჯობს ყველაფერი თავიდან დავიწყო.

მეგატონიდან ჩრდილო -დასავლეთით პატარა დაბაა, არეფუ. ასიოდე კაცი ცხოვრობს. ძირითადად ქალები, ბავშვები, მოხუცები და რამდენიმე ბრძოლის უნარიანი ახალგაზრდა მამაკაცი, რომლებსაც იარაღის შეკეთება კარგად ეხერხებათ, მაგრამ გამოყენება არ იციან. ბრუკლინ სიტიდან მომავალი სავაჭრო გზის ერთი განშტოება არეფუზე გადის. სავაჭრო ქარავნები ხშირად ისვენებენ არეფუს მისადგომებთან. რახან ყველა ქარავანს თან მცველების კარგად შეიარაღებული რაზმი ახლავს, მარადიორები და სხვა ჯურის ნაბიჭვრები ვერ ბედავდნენ დაბის დაწიოკებას, მაგრამ ბოლო დროს ყველაფერი შეიცვალა. ღამ-ღამობით იქამდე უცნობი შეიარაღებული ფორმირება თავს ესხმოდა მოსახლეობას და ადამიანებს იტაცებდნენ, თვითმხილველთა თქმით, ისინი არც რეიდერები იყვნენ და არც მონათ ვაჭრები. ჯავშანზე მოსხმული ასეთი ტყავის ჯუბები იქამდე არავის ენახა. ბოლო წვეთი ვესტების ოჯახის ამოხოცვა აღმოჩნდა. (more…)

Advertisements

Read Full Post »

ყველაზე დიდი საიდუმლო

შეიძლება ითქვას, ეს ამბავი რეალურ ფაქტებზეა აგებული. მხოლოდ მხატვრული ხერხების პრიზმაში არის ზოგი რამ გარდატეხილი მეტი გამომხატველობისათვის. ეს, რაც ახლა წაიკითხეთ, მხატვრული ხერხი იყო. მახატვრული ხერხი კი, ბატონებო, კარგი რამეა, თუმცა ინფორმაციის გადაცემის თვალსაზრისით არაეფექტური. პირველი ორი წინადადების 17 სიტყვის მაგივრად შემეძლო მხოლოდ 3 დამეწერა: ”ეს სინამდვილეში მოხდა”, მაგრამ გრაფომანიის ჟინით შეპყრობილი ხელები თვითონ წერენ რაღაცეებს, აზრების ნაგლეჯებს, რომლების ყოველთვის ფონად არის ტვინში და უკვალოდ ქრება, თუ ასე ექსპრომტად არ ჩაწერ. თუმცა კმარა ქადაგი… მომყევით 🙂
მოკლედ, ღამის 4-5 საათია და იტერნეტში რაღაცას ვეძებ. ეს რაღაც ბევრ მოგონებას აღძრავს, თუმცა არც ვიცი ჯერ რა არის კონკრეტულად. გაუგებრად ვთქვი?.. კარგი…
მოხდა ისე, რომ ბალტიის ზღვაზე მოვხვდი*. თანაც ოქტომბრის ბოლოს, რომელიც ბორშივით თბილი შავი ზღვისთვისაც კი აღარ არის სეზონი. აქ კი… მეორე მსოფლიო ომის დროინდელ გერმანულ ბუნკერებს აწვიმდა, სანაპიროს გასწვრივ კი ფიჭვებიდან ჩამოცვენილი წიწვებითა და გირჩებით სავსე სანგრები მიიკლაკნებოდა. ალბათ ასევე გრძნობდნენ თავს 65 წლის წინ იგივე (more…)

Read Full Post »

თეიმურაზი ერთადერთი ადამიანი იყო მთელ თბილისში და ალბათ მთელ საქართველოშიც, ვისაც ზიმბაბვეს ერთ-ერთ ენაზე, შონაზე შეეძლო საუბარი, თუმცა მისი პოვნა საკმაოდ ძნელი აღმოჩნდა. ბოლოს და ბოლოს, ორიოდე კვირის ძიების შემდეგ მივადექით მის ბინას.

– კი, მაგრამ თეიმურაზის ზიმბაბვური რა ჯანდაბად გჭირდებათ? -გაუკვირდა ჭაღარა ბუზღუნა ქალს, რომელიც, როგორც მოგვიანებით აღმოჩნდა, თეიმურაზის და იყო  – და საერთოდაც, თეიმურაზი არ გახლავთ სახლში, უნივერსიტეტშია წასული, დღეს ჩათვლები აქვს და სავარაუდოდ გვიან დაბრუნდება.
– თქვენ მეუღლე ხართ? აუცილებლად გვჭირდება მისი პოვნა, ქალბატონო-მაქსიმალურად საწყალი თვალები მივიღე მე-და აუცილებლად დღესვე.
– არა, მე და ვარ, თეიმურაზს მეუღლე ორი წლის წინ დაეღუპა და იმის შემდეგ მთელ თავის დროს იმ წყეულ, აზიისა და აფრიკის უნივერსიტეტს ახმარს, საერთოდ დაივიწყა თავისი საწყალი და…
ჩვენ აღარ დავაცადეთ მოხუცს ტირადის ბოლომდე დასრულება, სასწრაფოდ დავემშვიდობეთ და კიბეზე სირბილით დავეშვით. (more…)

Read Full Post »

***
ვდგავარ ისევ ფანჯარასთან, გიოა ჩემთან ამოსული… მერამდენედ. გავყურებ ფანჯარაზე წებოსავით მოსხმულ წვიმის წვეთებს…ხო, თან ელავს, თან ჭექს, წვიმა ესხმება ფანჯარას 300 მ/წმ სიჩქარით… ნუ კაროჩე, ამინდი დედას იტყნავს რა. არადა ვდგავარ პიჟამოთი, ფეხშიშველი, ტანზეც არაფერი მაცვია, გაუპარსავი, დაუვარცხნელი. რას გავხარ, შეჩემა? კარტოფილს ფრცქვნის გიო. – იდი ნახუი. ბოდიში, ამ დილაუთენია ალენ დელონი რომ არ დაგხვდა ბინაში. კუდამოძუებული გატრიალდა სამზარეულოსკენ, რაღაცას აკეთებს საჭმელს. ევასება კიშკაობა. მე ისევ ფანჯარაში ვიყურები, ხელზე ვარ დაყრდნობილი, ხელი კი – ფანჯრის რაფაზე.
– აი, კიდევ მოვიდა.
– ვინ ე?
– SOS 789
– ეგ ვინაა?
– მანქანის სერიაა, შეჩემა. არა რა, აი ზოგს რა ძაღლის ბედი აქვს რა. მაგის დედაც.
– რა იყო, შეჩემა? სასწრაფოს მანქანას უყურებ?
– ჩემიიიიი კაი!
სამზარეულოდან კარტოფილის შუშხუნის (more…)

Read Full Post »

-აჰა მოვიდა, რას დადის ნეტა ყოველ დღე? ერთხელ რომ კარი შეეშალოს და ჩემთან დააზარუნოს რა მოხდება. აუჰ, რას ვუზამდი, რას ვაჭყვიტინებდი დასაკლავი გოჭივით – სადარბაზოდან კარის მოჯახუნების ხმა გაისმა და მეც მოვშორდი გლაზოკს.

სამი წელია რაც ირინა ჩემს გვერდით ცხოვრობდა და ეს სამი წელი დაკარგული მქონდა მოსვენება, დილით გლაზოკს ვიყავი აკრული და ღამით ჩვენს საერთო კედელს. შენ უნდა გენახა როგორ მიფანცქალდებოდა გული, თუკი შემთხვევით სადმე შემხვდებოდა ირინა. კარგი გოგო იყო, უფრო სწორად კარგი ქალი იყო ირინა, 30-35 წლის იქნებოდა სავარაუდოდ, ანუ ზუსტად იმ ასაკში, როდესაც ქალი თავის ზენიტს აღწევს და იფურჩქნება, მეც მეტი რა მინდოდა, 17 წლის ღლაპს, ვიჯექი და ვანძრევდი ირინაზე. მარტო ცხოვრობდა ირინა, მაგრამ კაცი არ მინახავს ჯერ მის ბინაში შესული ან გამოსული, დაქალები იცოცხლე, მისვლა-მოსვლა ქონდათ სულ, თან იმდენი იყვნენ, თავგზა აგერეოდა.

მაგრამ მე მაინც მყავდა ერთი გამორჩეული, ყველაზე ხშირად დადიოდა, ლამაზი იყო ეგეც, ირინასავით. ბევრი ჩემი ღამეული ოცნება იყო დაკავშირებული ამ ორ ქალთან, ირინასთან და მის დაქალთან, ბევრჯერ მიოცნებია ათას ბავშვურ სისულელეზე, როგორც მე მეგონა მაგარ სექსუალურ რაღაცეებზე, მაგრამ ჩემს მაქსიმუმად კარების გლაზოკში ყურება და შემდეგ (more…)

Read Full Post »

მე ვცხოვრობ თბილისში. არა, მაპატიეთ! გლდანში. ერთი გემივით კორპუსია, ათი სადარბაზო აქვს და ცხრა სართული. ამ სადარბაზოების სართულებზე რანაირ ხალხს ვერ შეხვდებით.. ინტელიგენტები, ლამაზმანები, ”სთარ”-ები, ლოთები, ქურთები, რუსები, სომხები, აქა იქ ქართველები.  სოხუმьიდან  ჩამოსახლъებული  მეგრელъები  და  უტვყი  შინაბერები… კატები, ძაღლები, ვირთხები და ორფეხი ცხოველები, რომლებიც რატომღაც, ხშირ შემთხვევაში, ადამიანებად მოიხსენიებიან.

– გაუმარჯოს, ბიჭებს!

– ზდაროვა, გია!

– რა ხდებოდა, წუხელ, რა ამბავი იყო?

ბიჭებმა ერთმანეთს უცნაურად გადახედეს და ჩაიღიმეს, მე წარბი ავწიე. ერთ-ერთმა საეჭოდ მიიხედ მოიხედა, გეგონებოდათ რაღაც ცუდის ჩადენას აპირებსო, კეფა მოიფხანა და თვალით მანიშნა ახლოს მოიწიეო. მივედი.

– მეხუთეზე რომ გადმოვიდნენ, აზრზე ხარ?

– ნწუ… (more…)

Read Full Post »

ეს მოთხრობა ”ინსპირებულია” ბატონი ყვავას ვეშით ”ტრაკში პერო”.
ტექსტი დაფუძვნებულია დოკუმენტურ მასალაზე

თავი პირველი
მახსოვს, გაზაფხულის ოფლიანი დღე იყო, ცხელ ქვიშაზე გაფენილ კამიუს ტომებზე ვიწექი და ასე მონატრებულ მზეს ვეფიცხებოდი. ოდნავ მოშორებით, გრილ ჩარდახში ჩემი გოთი მეუღლე კატის შეჭამანდს ამზადებდა. ყნოსვას მიღიზიანებდა შეჭამანდის გემრიელი სურნელი, თან ის ფაქტი რომ დესერტად ვირთაგვის ე.წ. პერაშკები მექნებოდა, საერთოდ ჭკუიდან მშლიდა.
– მროვიუს, შე არ დასამარხო, სამი საათია, წამალი დალიე – გამომძახა საყვარელმა მეუღლემ
წამოვიწიე და ნატურალური ჭაჭის ბოთლი დავითრიე. უკვე მესამე თვეა ჭაჭის დიეტაზე ვარ. ეს მას შემდეგ რაც ”პეროიანთა” ტომში აგენტად ყოფნისას მარტინითა და ფილა შოკოლადით ვიკლავდი შიმშილს. მისიის დასრულების შემდეგ აუტანელი ტკივილები მტანჯავდა. ექიმბაშმა მხოლოდ დიეტა უშველის შენს გადაგვარებული კუჭ-ღვიძლს, თუ არადა მთელი ცხოვრება მარტინის ხვრეპა მოგიწევსო. ხოდა გახლავართ ამ ოხერ დიეტაზე.
სამის თხუთმეტი წუთისთვის ჰაერი სპერმის სუნით გაიჟღინთა – ონანის კულტის მიმდევრებმა მეზობელი სოფლიდან შუადღის ლოცვა დაასრულეს.
მზემ დასავლეთისკენ დაიწყო გადახრა. მეც მისი მიმართულებით ვტრიალდებოდი. ჩემი ნაპატიები დუნდულოები უმოწყალოდ სრესდა ბატონი კამიუს ტომებს, მაგრამ მე ხომ მკიდია, სამაგიეროდ ”პეროიანებს” დამართებდა ინსულტს. ყველაფერი (more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: