Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘ჩანახატები’ Category

წასულხარ, ჩემო ერთადერთო და დამტოვე ამ მტვრიან ქალაქში. ერთი მეორეს მიყოლებით ქრებიან ცხოვრებიდან სახეები, მეგობრები საზღვარგარეთ მიფრინავენ, ამ ქალაქზე გაცილებით თბილ ქვეყნებსა და ქალაქებში. კალენდრის ფურცლები კი შემოდგომის ფოთლებივით ცვივა, შიშისმომგვრელი სიჩქარითა და პუნქტუალობით. ალყაშემორტყმული ნარჩევი ჰაშშიშინებივით უფსკრულში ეშვებიან უშიშრად. და დრო კი ალლაჰივით მოწონებით უკრავთავს სამოთხიდან.

არც კი იცი რომ გავბომჟდი აქ უშენოდ და სახლი ნაგვით ამევსო. და ჩემი (ჩვენი!!!) საწოლი ზამთრის ძილიში ჩანაბული დათვის ბუნადს გავს. კარგი იქნებოდა ეს ზამთარი გამომეტოვებინა და ყოველდღე სველ და ტალახიან ასფალტზე სიარულით თავს აღარ შევიწუხებდი.

სკაიპით გელაპარაკე, მაგრამ არ მეყო პაკეტებათ გაგზავნილი სიტყვები. ალბათ მოდულირება-დემოდულირების დროს რაღაც ცოცხალი იკარგება საუბრიდან და მხოლოდ ეკრანის სიღრმეში მოციმციმე პიქსელები რჩება.

რაღაცეებს ვკითხულობ, ძირითადად მე რომ მიყვარს ისეთ წიგნებს. ახალი ჟანრი აღმოვაჩინე, კიბერპანკი (ვიკიპედიის თქმით, კიბერპანკი ლიტერატურის ჟანრია, რომელიც აღწერს მარგინალური ელემენტების თავგადასავალს მაღალტექნოლოგიურ საზოგადოებაში). და უცებ დროის მანქანა მომინდა. მაშინ ხომ ისევ გუშინ-ში წავიდოდი და გნახავდი. და ასე უსასრულოდ შევძლებდი. თუმცა მთელი სიცოცხლის ერთ დღეში ჩაკეტილად გატარება ეს ხომ ДЕНЬ СУРКА არის. ზაზუნას დღეს სიამოვნებით გავატარებდი შენთან ერთად. თაუმცა უამრავი ზაზუნას დრე მაქვს გატარებული ისედაც, მარტოობაში. დღეები, რომლებსაც ჩინელი ემიგრანტებივით ერთმანეთისგან ვერ გაარჩევ. მაგრამ დღევანდელი დღე გამორჩეულია, შენ ღამე გაფრინდი და შეიძლება ითქვს, რომ დღეს სხვანაირად არის ვიდრე… ერთი დღით ადრე…

Read Full Post »

აი ასე…

დედლაინამდე ყოველთვის ერთი დღით ადრე ვაკეთებ ყველაფერს (მათ შორის არტ იდეაზე პოსტებიც წერაც იგულისხმება)

მგონი ეგ სტუდენტობიდან დარჩენილი თვისებაა, გამოცდამდე ერთი დღით ადრე რომ იწყებ მზადებას, მაგის გამო )))

პ.ს. სპეციალურად დაველოდე ამ ერთი დღით ადრეს, არ ჩამიყაროთ წყალში ))

Read Full Post »

ერთი დღით ადრე –

მე გარდავიცვალე. ეს მოხდა უკაცრიელ ადგილას… პატარა ხის ქოხში .. მთებში… აბსოლუტური სიჩუმე.. არანაირი ხმა…. არავითარი საუბარი…..

ადამიანებს მობეზრებულმა მჭიდროდ მივხურე კარი და ნესტიან კედელს მივეყრდენი… თავი გა.მოტენილი ათასი უაზრო აზრით, თვალები მზერაგამოცლილი, სხეული გადაღლილი, უღონო.. ტვინი ავტომატურად გენერირებს აზრებს: დროა დაისვენო….. დროს დაისვენო.. დროა დაისვენო ფიქრისგან, დარდისგან, ადამიანებისგან..…

გრილმა ნიავმა ჭრიალით გააღო კარი, სულში ჩაიხედა, დიდხანს აფათურა ხელები, მერე რაღაც მოქაჩა და უკანმოუხედავად წაიღო.

ღიად დარჩენილ კარში ჩუმად შემოიძურწა სხივი, მომისამძიმრა და გავიდა. ყაყაჩოები გაკვირვებული ინტერესით ათვალიერებდნენ ჩემს უძრავ სხეულს.

ეს გუშინ მოხდა..

დღეს – …

მე უზომოდ მომინდა თქვენთან, მივხვდი, რომ ძალიან მიყვარხართ. უსაზღვროდ მინდა გეფეროთ, არაფერს მოგთხოვთ სამაგიეროდ. ოღონდ ნება მომეცით გიყუროთ, გესაუბროთ და მიყვარდეთ ისე, როგორც არასოდეს ჰყვარებიხართ არავის.. მინდა თქვენთან ვიყო, სადმე ჩემთვის, ჩუმად, კუთხეში, ოღონდ თქვენთან… ხმაურში… ქაოსში… ალიაქოთში.. მინდა მოგისმინოთ. გულისყურით მოვისმინო თქვენი სიბრძნე .. და მერე დიდხანს ვიცინო თქვენზე … რა ბრძანეთ? დაგცინით ??? მე ?? უფფფ…. დიდი ამბავი.. თქვენც იცინეთ.. ოღონდ სიყვარულით.. ოღონდ სიყვარულით იცინეთ..

მე
თქვენთან მინდა..
თქვენ გგონიათ გავგიჟდი?
იქნებ ასეცაა. რა მოხდა მერე..
მთავარია, რომ დღეს სიგიჟემდე
მინდა სიცოცხლე… …
ეს
გუშინ იყო..
ორიოდე წამით რომ შევისვენე,
თორემ დღეს…

Read Full Post »

ანტიინდუსტიული პროზა (do not litter)

ჯერ არ იყო დაღამებული. დიდი ქუჩის პარალერული, ქვაფენილით დაგებული პატარა ქუჩები ღორის ხორცის სუნით იყო მოცული (ოღონდ ისეთით მაკდონალდსთან ჩავლისას რომ გვეცემა). სამუშაო დღე მთავრდებოდა და მენაგვეები მთელი დღის დაბინძურებულ, ფეხქვეშგათელილ, მიფურთხებულ, მიბიჩოკებულ ქალაქს ალაგებდნენ. რა არ ჰქონდა გადატანილი ამ ქალაქს, შავი ჭირიდან დაწყებული გერმანული დაბომბვებით დამთავრებული. ამ დროს რომ გაივლიდი, იფიქრებდი მთელ წარსულ უბედურებათა შედეგის ერთ დღეში აღდგენა მოუნდომებიათო.
ნელი ნაბიჯით მიუყვები და გზაზე გხვდება უკვე დაკეტილი მაღაზიები ზოგგან ძვირი, ზოგგან საშუალო ფასის სამგზავრო ჩანთებით. ტურისტული მაღაზიები, სადაც რუქები და სუვენირები იყიდება კვლავ ღიაა. ღიაა რესტორნები, ბარები, პაბები მაგრამ მთავარ ქუჩებზე ნაკებად გხვდება. ხუთშაბათი დღეა და ყველა მეტნაკლებად ფხიზელია, წარმოდგენაც არ გინდა რა მოხდება ამ ადგილას ხვალ, ზუსტად ამ დროს.

სამი ტაილანდელი ტურისტი მთელი დღით კმაყოფილი ბრუნდება (ალბათ სასტუმროში ან სავახშმოდ მიდიან) და თან გზაზე ყველაფერს იღებენ რაც შეხვდებათ. ლამაზ თუ ულამაზო შენობებს, პარკების შესასვლელებს, მანქანებს, ტურისტულ ავტობუსებსაც კი.
ქალაქი არაფერში არ იძირება, არც იძინებს, უბრალოდ სიჩუმე ისადგურებს ნელნელა. გზაზე გხვდება მთელი ღრის ნამუშევარი მიწაზე მჯდომიარე ხალხი რაიმე ჭიქის მსგავსით ხელში და დახმარებას გთხოვს. მის გვერდით მაღაზიაში ორი ლამბორჯინი დგას, არ ვიცი რომელი წლის და რომელი გამოშვება. ყველა დაღლილია, გეგონება პირამიდებს აშენებინებდნენო მთელი დღე. მხოლოდ ნაგვის გამტანი მანქანები ნარინჯისფერი alert ის შუქებით დგანან და აგრზელებენ ნაგვის გადამუშავებას. საინტერესოა სად მიაქვთ.

მეორე დღეს ქალაქში არ გადიხარ, ტოესც ვერ გადიხარ. საშინელმა ქარიშხალმა და წვიმამ ქაალქის ისტორიაში ჯერ არნახული წყალდიდობა გამოიწვია. ზემოდან რომ გადმოიხედები იქიდანაც ჩანს წყალში მოცურავე ნაგვის დიდი ნაწილები. კონკრეტულად ვერ იტყვი რა არის, იმიტომ რომ ნაგავი ნაგავია. არადა დილაა, ამდენი ნაგავი ვერ დაგროვდებოდა. სამაშველო ჯგუფები თუ რაღაც მსგავსი ტიპები უშედეგოდ ცდილობენ პირველ სართულთა დატბორვა ტუმბოებით და ათასი უბედურებით, ნაგავი კი მოდის, ნელ დინებას მოყვება.

ირკვევა რომ ქარიშხალი სწორედ ნაგავსაყრელიდან დაწყებულა, ისეთი სიმძლავრის ყოფილა რომ ნაგვის ნახევარი წამოუღია და ქალაქში წვიმასთან ერთად მოსულა. ბუნებამ დაგიბრუნა შენი ნაგავი ქალაქო!
ყველაფერს აქვს თავისი მიზეზი და თავისი შედეგი. თუ რამე ხდება ესეიგი ვიღაცის ნება ან “ნებაა”. ამიტომ დროა წარწერა “ნუ დაყრით ნაგავს” შევცვალოთ წარწერით: “ნუ შექმნი ნაგავს!”

Read Full Post »

პირველად იყო წყევლა. იმიტომ რომ წყევლამდე არაფერი არ იყო!

“წყეულიმც იყავ ყველა ცხოველთა და გარეულ არსებათა შორის!” უთხრა ღმერთმა ადამს. ღმერთის წყევლა უფრო ფართო და მრავლისშემცველი იყო და მის ციტირებას არ მოვყვები, ისედაც ყველამ იცის მოკლე შინაარსი )).
წყევლამდე იმიტომ არ იყო არაფერი, რომ არ შეიძლებოდა ყოფილიყო გააზრებული, ადამიანს არ ჰქონდა შეფასებათა სისტემა. თან ის რასაც არ აქვს წინაარმდეგობა არ შეიძლება არსებობდეს. არ არსებობს სევდა სიხარულის გარეშე და პირიქით. როგორც შოთა ნიშნიანიძე იტყოდა: “ცა მიწის სიხარულია”.

ზოგიერთი ჩვენთაგანი მთელს დღეებს, თვეებს, წლებს და მთელს ცხოვრებას ანდომებს იმისთვის – რომ იფიქროს იმაზე, თუ რა უნდა ვქნათ წყევლის მოსახსნელად. წინათქმულიდან გამომდინარეობს რომ რაც უფრო ვითარდება კაცობრიობა და რაც უფრო აქტიურ ფაზაში შედის წყევლა, მით უფრო მეტად აქტიურდება ადამიანში თვითგანადგურების ფუნქცია. კაცობრიობა როგორც ერთი მთლიანი ისწრაფვის უმანკოებისკენ. არადა რა საჭიროა ხარჯო ამდენი დრო იმისთვის რომ არაფერი არ იყო, არ იარსებო.
ხოდა, არაფერი კრეატიულის დაწერას აქ არ ვაპირებ )) უბრალოდ მინდა (თუ გამომიქვეყნებენ) საჯაროდ მადლობა მოვუხადო ევას იმ ხის ნაყოფი რომ აგემა ადამს (თან საკეისრო კვეთა უკვე არსბეობს და ქალებთან უხერხულად არ გამომივა, მშობიარობა მართლა ძაან არალიბერალურად გამოუვიდა )) ). დღეს რომ მეგობრებს ვნახავ და გამიხარდება (თან ჩაცმულები იქნებიან იმედი მაქვს, ან თუ არ იქნებიან ისიც ხის ნაყოფის ამბავია) მერე ცოტას რომ დავლევ და ისიც გამიხარდება, მერე რაღაც რომ მეწყინება, რომ ის გახარებული არ მომბეზრდეს და მისი ფასი ვიცოდე (რომელიც ასევე ფარდობითი და სიმბოლურია და არაფერი არაა ამაში მნიშვნელოვანი)

Enjoy the curse guyz :punk:

პ.ს ეს “ჩანახატი” მასში მონაწილე გმირები და ა.შ ისეთივე სიმბოლური და ალეგორიულია როგორც ჩანახატის პირველწყარო )))

Read Full Post »

შენ გიკვირს როცა გეუბნები, რომ იტალიელებთან უფრო გემრიელი პატი ვჭამე
გიყურებ და არ გიმხელ, რომ ვაგზლის ჩიბურეკი ორივეს სჯობს!
შენ მაინც მადიანად ილუკმები და სულ გკიდია ჩემი გემოვნება.
მე მიხარია რომ ჩვენ ძმები ვართ და ნიუ-იორკულად ვამბობთ სალამს,
მუშტების მირტყმით.

ფეისბუქზე რომ დაგიმატე, შენი ალბომიც ვნახე,
სადღაც ხიდზე ხარ, კინგსტონის გეტოში და ფეხშვიველი დატანტალებ,
ვერ დავინახე შენში ბობ მარლის სული, რადგან შენ მარლიც ყლეზე გკიდია.
ჩვენს დანახვაზე შანიკვა ტირის და ფიქრობს რომ მეგობრობა უძლეველია.

ჩვენ გამოვრბოდით სახლებიდან და სამუდამოდ ვტოვებდით კერას,
მაგრამ შენც გინდა მარქსიზმის თესვა, როგორც მე ლიბერალიზმის.
შენ გიყვარს როცა რუსებს ვაგინებ დედას.
”საყვარლობაა” ხვნეშის ტანიკვა, როცა ხედავს რომ ჩიზბურგერი ორად გავჭერით.

ჩვენს ძმაკაცობას ბევრი ვერ იგებს, მაგრამ ჩვენ ესეც ყლეზე გვკიდია!
შენ მპირდები რომ კინგსტონში არ გამძარცვავენ, მე კი გიამბობ როგორ ცალყბად გაგიღიმებს ბებიაჩემი.
მე მიხარია რომ ჩვენ ძმები ვართ და ნიუ-იორკულად ვამბობთ სალამს,
მუშტების მირტყმით.

Read Full Post »

ჩვეულებრივი, შეუხედავი ტიპი. ფეთხუმურად და მოუხერხებლად  ჩაცმული .

ცხოვრების მიზანი არ აქვს  და არც  ჰქონია. არაფერს არ აკეთებს და არც გააკეთებს არასოდეს, ეს მისი ცხოვრების ძირითადი წესია. მისთვის არ არსებობს მნიშვნელოვნი და უმნიშვნელო, არ იცის სად, რა , როდის  ან რატომ?

მის გარშემო ადამიანები , ის ვისაც რამის სჯერა და სწამს , გონებასუსტები არიან, ხოლო ის ვინც რაღაცისკენ ისწრაფვის , ცდილობს ცხოვრებაში რამეს მიაღწიოს საერთოდ არაადექვატურთა რიცხვშია.

მას არაფრის სწამს, დარწმუნებულია რომ სიკვდილის მერე გაიხრწნება და  მის სხეულს სადმე მატლები და ვირთხები ნელა – ნელა შეჭამენ. მისთვის არ არსებობს ღმერთი, არ არსებობს რაიმე უმაღლესი ძალა. არასოდეს ყოფილა ეკლესიაში, არც არასოდეს აღუნიშნავს არც ერთი დღესასწაული , თავისი დაბადების დღეც კი.

საერთოდ როდის დაიბადა ეგეც არ ანაღვლებს, მაინც ყველას ვირთხები და ჭიები შეჭამენ.

ყველაფერ ამაზე ფიქრს ურჩევნნია სხვებს დასცინოს , ამასხარავოს, მიუთითოს მათ სიბეცეზე….

მისი ცხოვრება უკვე დიდი ხანია ასე მიდის, სადაცაა დასასრულს მიუახლოვდება და სიკვდილიც მოაკითხავს….

ხოლო მისი ჭიებიანი სხეულიდან ამოსულ სულს მისი ძმები – ალაჰი, იესო , ბუდა , ვიშნუ, შივა, და აჰურა მაზდა

– ათეის 🙂 ახალბედა ძმის სახით

ელოდებიან.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: