Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘მროველი’

– ღმერთის გწამს და რამე?
– ღმერთი მაგარი როჟაა ტო. პად კაიფამ პასტაიანად ღმერთთან ვბაზრობდი ხოლმე
– დაჟე გებაზრებოდა?
– ისეთ პონტში რა. როგორი ტიპია იცი, ებაზრები, ებაზრები, ის არაფერს გეუბნება, მარა ხვდები რომ გისმენს რა და რაღაც პონტში წყნარდები,
– აქედან რომ გახვალ ბერობას ხომ არ აპირებ ჰა?
– არა ბრატ, ბერობა სხვა პონტია. მე სხვა ცხოვრება მინდა, ვაბშე სხვანაირი
– მაინც რას აპირებ?
– რავი, დიდ ქვეყანაში მინდა მოვიხიო, მარა იასნია ვერ მოვიხევი. კაროჩე, არ ვიცი
– შენ რა გეგმები გაქვს?
– ჯერ შვილს ვნახავ, მერე მამაჩემს დავადგები, რამეს გამიჩალიჩებს რა
– კაია ტო – რიჟამ ცალყბად გაიღიმა. ვიღაცას თურმე ორგანაც კი მიესვლბა, როცა თვითონ არსად აქვს წასასვლელი – გავივლი ბრატ, საკაიფო ჰაერია
ფართო სკვერში უამრავი პაციენტი ირეოდა. ფართხუნა ხალათებში გამოწყობილები წყვილ-წყვილად, ჯგუფურად, ზოგი კი მარტო დასეირნობდა. დარბილებულ ძვლებს გაზაფხულის მზეს უფიცხებდნენ და მომავალზე საუბრობდნენ, თუ არ საუბრობდნენ, ფიქრობდნენ მაინც. არავის უნდოდა წარსულის გახსენება. რიჟაც ყოველთვის თავს არიდება, მაგრამ წეღან თავი ვეღარ შეიკავა.
სარეაბილიტაციო კურსის დასასრული მოახლოებული იყო და ფსიქოლოგი სულ უფრო ხშირად უჩიჩინებდა, მომავლაზე უნდა იფიქროო. რიჯაც პირდებოდა ვიფიქრებო. რამდენჯერმე დააპირა აეხსნა ამ გატლეკილი გოგოსთვის, რომ ვერასდროს იფიქრებ იმაზე, რაც არ არსებობს. სწორედ არ არსებულზე ფიქრის შიშმა აიძულა წამალში ეპოვნა ხსნა. კოვზზე მოდუღებულ სითხეში გაქცეოდა სიცარიელეს, აღარ ეფიქრა მეგობრებზე, რომლებმაც ცხოვრებაში გაუსწრეს და უკან ჩამორჩენილი მეგობრის ნათქვამი ყველა სიტყვა გაუგებრად მოეჩვენათ.
დააპირა. მერე გადაიფიქრა. ფსიქოლოგი გოგონა ცხოვრების ზედმეტად კმაყოფილი ჩანდა და ასეთ ლაპარაკებს ვერ გაიგებდა. თან რიჟას მძლავრად ეკიდა, გაუგებდნენ თუ არა. მარტოობაში გატარებულმა წლებმა ასწავლა, რომ გაგებით ბევრი გაგიგებს, მაგრამ რეალურად არავინ დაგეხმარბა. გარეგნული კმაყოფილების მიღმა ყოველთვის არის დარდების ქაოსი, რომელთან გამკლავებაც იმდენ ენერგიას მოითხოვს, სხვებზე ზრუნვისთვის არც დრო გვრჩება და არც სურვილი.
ცოტა ხანს სკვერში იბორიალა. შემდეგ დღიური დოზის ბოლო ღერი მოწია და პალატაში ავიდა დასაძინებლად. ღმერთთან საუბარი ფხიზელ სიზმარში იქნებ ერთხელ მაინც მოეხერხებინა.
——-
– შემოგვიარე ხოლმე, ოღონდ მხოლოდ მეგობრული ვიზიტით – მთავარი ექიმი ბედნიერი იყო. მის დაწესებულებას კიდევ ერთი გამოჯანმრთელებული ადამიანი ტოვებდა.
– აუცილებლად – გაიღიმა რიჟამ – როდის შეიძლება რომ წავიდე?
– საბუთები მოაწესრიგე?
– კი, დილით
– მაშინ, როგორც კი მოგაკითხავენ, მაშინვე წახვალ
– ესე იგი ეხლავე წავალ – წამოდგა რიჟა – მე არავინ მომაკითხავს
– გასაგებია. მაშ, მეგობრულ ვიზიტამდე – ექიმმა ხელი გაუწოდა
– ნახვამდის
წასვლამდე ფსიქოლოგთანაც უნდოდა გამომშვიდობება, მაგრამ ფსიქოლოგი ინდივიდუალური თერაპიის სეანსი ჰქონდა. მოცდა დაეზარა და ჭიშკრისკენ გაემართა.

ქალაქამდე მიკროავტობუსით იმგზავრა. მცხეთას რომ გაცდნენ, უცნაურად აფორიაქდა. მინას ეკვროდა და ცდილობდა კორპუსები დაენახა, რომლებიც რა თქმა უნდა არ ჩანდა.
საერთოდ, მთელი ცხოვრება იმის დანახვას ცდილობდა, რაც ძალიან შორს იყო. იმისკენ მირბოდა, რასაც ვერასდროს მიაღწევდა.
“მკიდია. რამეს ვიზავ. ასე არ შეიძლება”
ბევრი რამე არ შეიძლება ისე, როგორც არის.

ალბათ გახსოვთ, მცხეთასთან მომხმდარი ავარია. ექვსი კაცი დაიღუპა. ექვსიდან ერთერთი, წითელ თავიანი ტიპი, მუხათგვერდზე, უპატრონო მოცვალებულების გვერდით წევს.

Read Full Post »

ეს მოთხრობა ”ინსპირებულია” ბატონი ყვავას ვეშით ”ტრაკში პერო”.
ტექსტი დაფუძვნებულია დოკუმენტურ მასალაზე

თავი პირველი
მახსოვს, გაზაფხულის ოფლიანი დღე იყო, ცხელ ქვიშაზე გაფენილ კამიუს ტომებზე ვიწექი და ასე მონატრებულ მზეს ვეფიცხებოდი. ოდნავ მოშორებით, გრილ ჩარდახში ჩემი გოთი მეუღლე კატის შეჭამანდს ამზადებდა. ყნოსვას მიღიზიანებდა შეჭამანდის გემრიელი სურნელი, თან ის ფაქტი რომ დესერტად ვირთაგვის ე.წ. პერაშკები მექნებოდა, საერთოდ ჭკუიდან მშლიდა.
– მროვიუს, შე არ დასამარხო, სამი საათია, წამალი დალიე – გამომძახა საყვარელმა მეუღლემ
წამოვიწიე და ნატურალური ჭაჭის ბოთლი დავითრიე. უკვე მესამე თვეა ჭაჭის დიეტაზე ვარ. ეს მას შემდეგ რაც ”პეროიანთა” ტომში აგენტად ყოფნისას მარტინითა და ფილა შოკოლადით ვიკლავდი შიმშილს. მისიის დასრულების შემდეგ აუტანელი ტკივილები მტანჯავდა. ექიმბაშმა მხოლოდ დიეტა უშველის შენს გადაგვარებული კუჭ-ღვიძლს, თუ არადა მთელი ცხოვრება მარტინის ხვრეპა მოგიწევსო. ხოდა გახლავართ ამ ოხერ დიეტაზე.
სამის თხუთმეტი წუთისთვის ჰაერი სპერმის სუნით გაიჟღინთა – ონანის კულტის მიმდევრებმა მეზობელი სოფლიდან შუადღის ლოცვა დაასრულეს.
მზემ დასავლეთისკენ დაიწყო გადახრა. მეც მისი მიმართულებით ვტრიალდებოდი. ჩემი ნაპატიები დუნდულოები უმოწყალოდ სრესდა ბატონი კამიუს ტომებს, მაგრამ მე ხომ მკიდია, სამაგიეროდ ”პეროიანებს” დამართებდა ინსულტს. ყველაფერი (more…)

Read Full Post »

Drugs, More Drugs

“ოოოი დიადნო ღმერთებო, მოდით და წამიყვანეთ თვენთან
ოიიიი წმინდანნოოო გადამაფარეთ თქვენი კალთა და მარქვით სახელი თვენი
ოიიიიი…”

– ოე, ოე, საკმარისია, შემდეგი
გოგონა მსახიობური ამბიციებით სცენიდან სისველის პირას მისული თვალებით გაიძურწა და ადგილი გრძელთმიან ბიჭს დაუთმო.
”შენი დიმა ბილანი დედას შევეცი”
– ხო აბა, რას შემოგვთავაზებ?
– ლექსს წავიკითხავ
კანდიტატების სიას ჩავხედე – ნომერი 12, გიკუნა ცაბაძე, იუპიტერელის ლექსი
– უკაცრავად ვის ლექსს კითხულობ?
– მამაილა იუპიტერელის, ალბათ გაგიგიათ, თაგვისფერი მარშუტკის ორდენის წევრია
– დაიწყე, გისმენ ყურადღებით
– ჰყყყყ
ჰჰჰაჰჰჰჰაჰჰჰჰ
მუშყიურ ჰამბყ, უბსუნყ
თრთოლვა
– სულ ეს იყო?
– აბა რააა….ავანგარდული პოეზია უარყოფს გრძნობების ვრცლად გადმოცემას
– კეთილი, შემდეგი
სიაში 58 კაცია. რამ ატეხა ეს ეკონომისტები, იურისტები, ფილოლოგები, ანთროპოლოგები და სოციოლოგები მსახიობობაზე ვერ გამიგია, მაგრამ სანამ ამ რთულ ფენომენს ჩავწვდები, ჯერ ის უნდა გავიგო, რატომ ვზივარ სააქტო დარბაზში ღვაწლმოსილი რეჟისორის სახით და სწორ ნაწლავში მოწოლილი განავლის (more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: