Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘damnedforest’

წასულხარ, ჩემო ერთადერთო და დამტოვე ამ მტვრიან ქალაქში. ერთი მეორეს მიყოლებით ქრებიან ცხოვრებიდან სახეები, მეგობრები საზღვარგარეთ მიფრინავენ, ამ ქალაქზე გაცილებით თბილ ქვეყნებსა და ქალაქებში. კალენდრის ფურცლები კი შემოდგომის ფოთლებივით ცვივა, შიშისმომგვრელი სიჩქარითა და პუნქტუალობით. ალყაშემორტყმული ნარჩევი ჰაშშიშინებივით უფსკრულში ეშვებიან უშიშრად. და დრო კი ალლაჰივით მოწონებით უკრავთავს სამოთხიდან.

არც კი იცი რომ გავბომჟდი აქ უშენოდ და სახლი ნაგვით ამევსო. და ჩემი (ჩვენი!!!) საწოლი ზამთრის ძილიში ჩანაბული დათვის ბუნადს გავს. კარგი იქნებოდა ეს ზამთარი გამომეტოვებინა და ყოველდღე სველ და ტალახიან ასფალტზე სიარულით თავს აღარ შევიწუხებდი.

სკაიპით გელაპარაკე, მაგრამ არ მეყო პაკეტებათ გაგზავნილი სიტყვები. ალბათ მოდულირება-დემოდულირების დროს რაღაც ცოცხალი იკარგება საუბრიდან და მხოლოდ ეკრანის სიღრმეში მოციმციმე პიქსელები რჩება.

რაღაცეებს ვკითხულობ, ძირითადად მე რომ მიყვარს ისეთ წიგნებს. ახალი ჟანრი აღმოვაჩინე, კიბერპანკი (ვიკიპედიის თქმით, კიბერპანკი ლიტერატურის ჟანრია, რომელიც აღწერს მარგინალური ელემენტების თავგადასავალს მაღალტექნოლოგიურ საზოგადოებაში). და უცებ დროის მანქანა მომინდა. მაშინ ხომ ისევ გუშინ-ში წავიდოდი და გნახავდი. და ასე უსასრულოდ შევძლებდი. თუმცა მთელი სიცოცხლის ერთ დღეში ჩაკეტილად გატარება ეს ხომ ДЕНЬ СУРКА არის. ზაზუნას დღეს სიამოვნებით გავატარებდი შენთან ერთად. თაუმცა უამრავი ზაზუნას დრე მაქვს გატარებული ისედაც, მარტოობაში. დღეები, რომლებსაც ჩინელი ემიგრანტებივით ერთმანეთისგან ვერ გაარჩევ. მაგრამ დღევანდელი დღე გამორჩეულია, შენ ღამე გაფრინდი და შეიძლება ითქვს, რომ დღეს სხვანაირად არის ვიდრე… ერთი დღით ადრე…

Advertisements

Read Full Post »

I bag, don’t set me free, just wait,
Feel sadness, sorrow, pain behind my smile…
You don’t remember me, or maybe I have changed,
Sucked dry, injured, buried for a while.

Now tide will never feel again the moon,
Forever mute torn strings of silver harp,
My songs, my words forgotten, lost, untrue,
Will vanish, stay abandoned, melt and hide.

Your eyes… like jewels in the necklace,
Bronze… your hair like metal of the ancient kings.
Not me, I’m lost forever, and my voice,
Become uncurtain murmur in the green.

My tears? Only salty drops, no more,
You do not have to listen, free to leave,
I know my fault, my crime. And I deserve
The death for stealing kisses like a thief.

Read Full Post »

მარიონეტი

ვიცნობდი ერთ ტიპს, სახელად ცხადია გიორგის 🙂 ბევრს ქვია და არც ვიცი რა აზრი აქვს ამ სახელის დარქმევას უკვე. ერთად ვსწავლობდით და be creative ლოზუნგი, პრინციპში ახლო იყო ჩვენთვის… გვქონდა ჩანაფიქრები, გაზეთი და თარგმანები, კიდევ თეატრი. ეს ყველაზე საინტერესო იყო. რაღაცეებს ვაკეთებდით, მერე კი რაღაც დაემართა, მოკლედ ერთად ვწერდით მერე უნივერსიტეტიდან წასვლის განცხადებას, დამეხმარეო და ვეხმარებოდი. დეკანატის მარადიულმა ბუღალტერმა ქეთინომ ნოტაციაც კი წამიკითხა, თუ რა დათვურ სამსახურს ვუწევდი თურმე ამხანაგს, არადა უნიერსიტეტში სწავლა ხომ არ არის თვითმიზანი და დავწერეთ მაინც. ქეთინოს უთხრა გიორგიმ, მონასტერში მივდივარო, ამაზე დიდი სისულელე არ გამიგია მისგან ადრე, მაგრამ ამან გაჭრა ცხადია, რატომღაც ჭრის ხოლმე ესეთი გამოხტომები მას შემდეგ რაც რელიგია ასეთი პოპულარული შეიქნა. მონასტერში არავინ აპირებდა წასვლას, საბოლოო ჯამში დაქორწინდნენ. ეს ადრე მოხდა, 5 წლის წინ სადღაც, მაგრამ ისე მეჩვენება, თითქოს ეხლა ხდება და მოგონებებში გაჩხერილია ”თანამედროვე” ობიექტები.

-თავისუფლებაზე შევხვდეთ.
-მეტროსთან?
-არა, პუშკინის მსოფლიოში პირველ ძეგლთან.
-ჰო, კარგი.
შევხვდით. მოოქროვილი წმინდა გიორგი მაღლა ბოძზე ბზინავდა. გამახსენდა ამ ქანდაკებაზე კონკურსი რომ გამოცხადდა, მე რა მოვიფიქრე: უფორმო უხეში კლდე და მასზე ზურგით დანრთხმული დრაკონი, უზარმაზარი იალქნებივით ფრთებით თითქმის შემოეხვია წმინდა გიორგის პატარა ფიგურას, რომელის მას მკერდში შუბს ასობს.
-ეს ძეგლი არ მიყვარს.
-არც არავის უყვარს მერე… ძროხასავით ცხენიაო და მატლივით დრაკონი.
ჩემი დრაკონის თლილი ფორმები გამახსენდა.
-ეს არ არის მთავარი პროვოკაცია ამ ქანდაკებაში.
-???
-მთავარია თვითონ ეს ბოძი. თუ შეამჩნიეთ, მუდამ სველია, ალბათ რამე მექანიზმია რომ ასველებს. ჰოდა, თქვენ წარმოიდგინეთ, აღმართული სველი ბოძი მრავალ კულტურაში ფალოსის სიმბოლოს აღნიშნავს.
-რეებს მოთხრი ხოლმე :)))
-მე ხომ არ მომიფიქრებია, ასეა მართლა. იქნებ ვინც ეს ძეგლი შეუკვეთა ფარული კომლექსი აქვს?
-ჰეჰე :))) რეებს თხრი ხოლმე, ვახ. წავედით დროზე, ხელოვნება გველის!

იყო ამ ჩვენს ხელოვნებაში რაღაც შოუდან, არავინ თუ შეხედავდა, დაგვეზარებოდა ალბათ რამის კეთება, მაგრამ გვიყურებდნენ და როდესაც გიყურებენ გინდება გამოიყურებოდე.

-გრიმზე წავედით.
-სად?
-ოპერაში, მანდ ექნებათ გრიმი.
-მერე გაყიდიან?
-კოსტუმებს თუ ყიდიან და აქირავებენ?
ოპერის უკანა შესასხვლელზე გაკრულმა გაქრთხილებამ დაგვცა: ”ნუ იფურთხებით” ესე იგი ვიღაცეები ოპერაში იფურთხებოდნენ. ნიშანდობლივია.
შესასვლელში მჯდომმა ხალხმა არაფერი იცოდა და შიდა ნომერზე დაგვარეკინეს.
-ალო, საგრიმიოროა? გრიმის ყიდვა გვინდა.
გრიმი არ იყო და არც იქნებაო. წავედით. წასვლის წინ ”ნუ იფურხებით”-ს გადავუღეთ სურათი.
-ოპერაში არ უნდა იყოს გრიმი?
-უნდა იყოს.
-და რა პონტში არ არის? კედლიდან ცარცს ისმევენ?
-ან ჰამლეტის მამა რომ გამოვა სცენაზე ღაჟღაჟა ჯანსაღი ლოყებით 🙂
-მაშინ პანტომიმაში წავიდეთ, მანდ კი უნდა ჰქონდეთ.
არ იყო.
-ჩვენც თვითონ ვეძებთ.
-და სად ეძებთ, ხომ ვერ გვეტყვით?
-მოსკოვიდან ჩამოგვაქვს.
მოკლედ ეს იყო წარმოუდგენელი აბსურდი, არცერთ თეატრში არ იყო გრიმი. სასწაულია. ჩვენს ჩანაფიქრს საფრთხე დაემუქრა.
-ყოველ შემთხვავაში თოკი უპრობლემოდ იშოვება.
-ცირკში, ბიჭო, ცირკში ექნებათ!!! მთელი ქვეყანა ცირკია…

არ მიყვარს მარშრუტკებში დაკიდული ფსევდო-ქოქოსის და ფსევდო-ფიჭვის სუნით გაჟღენთილი ფირფიტები. მაგრამ მარშრუტკების საკუთარი სუნი კიდევ უარესია. მაგრამ ამ არომატიზატორის (თუ შეიძლება ასე ითქვას) სუნი გახრჩობს და შიდ ტვინში ადის კოკაინივით. მაგრამ ხომ არ გაგაღებინებენ ბოლომდე ფანჯარას, 40 გრადუსიც რომ იყოს ვიღაცას ეშინია გაცივების. მაგრამ ადამიანი შიშველიც რომ იყოს, -17 გრადუსი სიცივე თუ არ არის, არ კვდება თურმე. მაგრამ ხალხი ხომ დებილია და ბავშვებს ლოკოკნებივით ზრდიან, ნიავს არ აკარებენ. მაგრამ ბავშვს ხომ სჭირდება ნიავი კი არა ქარი და გაკაჟება. ერთადერთი შვება მარშრუტკაში ისაა რომ უკიდეგანო მინდვრის გავლა გვიწევს ხოლმე, გაზაფხულზე მაწვანე და პატარა ყვითელი ყვავილებით მოფენილი, ზემოთ ღრუბლები და წვიმის შემდეგ კრიალა გუბეები. იმ დღესაც ასე იყო. თითქოს ვიღაცამ (მე ვიცი ვინც) დამიხატა ეს ყველაფერი.

-მე თავისუფლება მჭირდება! -ვრეპეტიციობთ.- თავისუფლება, გესმის?
-აი ჩემი პასუხი!!! მიიღე! -გროტესკი გვიყვარს. მან თეატრალური ჟესტით ქამრიდან უზარმაზარი მაკრატელი გააძრო. გრიმის მაგივრად გუაში მისვია და ვოცნებობ არ გავოფლიანდე.
-როგორ არ გესმის, არ შემიძლია ამ თოკებით ვიცხოვრო. -მაჯებსა და კოჭებზე სარეცხის თოკები მაქვს მობმული, რომელთა მეორე ბოლო მუყაოს არანაკლებ გროტესკულ ჯვარზეა მიმაგრებული.
-ძალიან კარგადაც მესმის…-გაჩერდა, მეც დავიღალე უკვე ამდენი უაზრობით. საშინლად მიიზლაზნება ნაწყვეტებად დაგლეჯილი დღეები და არ მყოფნის ჩემი ტვინი რომ თავი ერთად მოვუყარო ყველაფერს. მარიონეტის თოკებით დამათრევენ ქვაფენილებზე საქმეები. ვინმე გადაჭრიდეს ბასრი მაკრატლით, მაგრამ…

მარიონეტს თოკები აცოცხლებს მხოლოდ და მათ გადაჭრასთან ერთად ის კვდება.

Read Full Post »

შვიდი

შვიდი რთული რიცხვია. შვიდი დღე, შვიდი სამურაი, შვიდი სასიკვდილო ცოდვა და აქედან განსაწმენდელის შვიდი წრე. ისლამში კი პირიქით, სამოთხეში ცათა რაოდენობა. თუმცა ისლამურ ჟოჟოხეთში შვიდი ცაცხლი ანთია. ბუდდას შვიდი ნაბიჯი. შვიდი ნოტი და შვიდი ფერი ცისარტყელაში. კუხულინის შვიდი-შვიდი თითი ხელებსა და ფეხებზე. თავის ოდისეაში დაკარგული დევიდ ბოუმენის შვიდი ოქტაედრი. ტოლკიენთან ლაპარაკიც ზედმეტია, იმდენგან არის ნახსენები ეს რიცხვი. Dragonball-შიც, შვიდი დრეგონბოლი ხომ ნებისმიერ სურვილს ასრულებს. სონიკი რომ გადააქციო სუპერსონიკად გჭირდება შვიდი ზურმუხტი. მსოფლიოს შვიდი საოცრება. ბუშიდოს შვიდი ძირითადი პრინციპი. აკრების რაოდენობაც შვიდია. 7up.
ვფიქრობ ამ რიცხვზე და რაღაცნაირად ზიზღიც კი მეუფლება. რა უნდა თქვა, ეს ხომ უბრალო რიცხვია. მაგრამ გინდა შეთხზა რაღაცეები, თან ისე, რომ აზრიანი გამოვიდეს, არადა მხოლოდ აზრების ნაგლეჯები გიტრიალებს თავში, როგორც გამრავლების პერიოდში ათასობით დაძონძილფრთიანი ღამის პეპელა აწყდება ფანჯრებს. და რომ ვიცოდე, როგორ ავანთო ის სინათლე, რომელიც ისევე მიიზიდავს ”იდეინი” იდეებს, როგორც აივნის ნათურა პეპლებს.
ჰოდა მოდით, ჩვენი თვალების კრიალა შუშები ოდნავ (more…)

Read Full Post »

ყველაზე დიდი საიდუმლო

შეიძლება ითქვას, ეს ამბავი რეალურ ფაქტებზეა აგებული. მხოლოდ მხატვრული ხერხების პრიზმაში არის ზოგი რამ გარდატეხილი მეტი გამომხატველობისათვის. ეს, რაც ახლა წაიკითხეთ, მხატვრული ხერხი იყო. მახატვრული ხერხი კი, ბატონებო, კარგი რამეა, თუმცა ინფორმაციის გადაცემის თვალსაზრისით არაეფექტური. პირველი ორი წინადადების 17 სიტყვის მაგივრად შემეძლო მხოლოდ 3 დამეწერა: ”ეს სინამდვილეში მოხდა”, მაგრამ გრაფომანიის ჟინით შეპყრობილი ხელები თვითონ წერენ რაღაცეებს, აზრების ნაგლეჯებს, რომლების ყოველთვის ფონად არის ტვინში და უკვალოდ ქრება, თუ ასე ექსპრომტად არ ჩაწერ. თუმცა კმარა ქადაგი… მომყევით 🙂
მოკლედ, ღამის 4-5 საათია და იტერნეტში რაღაცას ვეძებ. ეს რაღაც ბევრ მოგონებას აღძრავს, თუმცა არც ვიცი ჯერ რა არის კონკრეტულად. გაუგებრად ვთქვი?.. კარგი…
მოხდა ისე, რომ ბალტიის ზღვაზე მოვხვდი*. თანაც ოქტომბრის ბოლოს, რომელიც ბორშივით თბილი შავი ზღვისთვისაც კი აღარ არის სეზონი. აქ კი… მეორე მსოფლიო ომის დროინდელ გერმანულ ბუნკერებს აწვიმდა, სანაპიროს გასწვრივ კი ფიჭვებიდან ჩამოცვენილი წიწვებითა და გირჩებით სავსე სანგრები მიიკლაკნებოდა. ალბათ ასევე გრძნობდნენ თავს 65 წლის წინ იგივე (more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: